CXCIN) 
— 9 — 
geweldig en bulderde, alles in de natuur was in opstand en beweging. Het 
zonlicht verbleekte en werd onderschept door digte regenwolken, die steeds 
van boven neêrhingen; maar de winden bleven aanhouden en waaiden de wolken 
met geweld weg, alsof zij met de Konings-dochter van Magädâ, Dèwi Tor- 
TRÂwarI, en de andere acht honderd vrouwen van den Vorst wilden sterven. 
Toen de Koning tot bezinning gekomen was, naderde hij de Konings-doch- 
ter van Magäâdà, TorrrÂwarr, en riep uit: „hoe komt het toch, mijn schat! 
„dat ik u hier als een lijk vind?” 
Hij vatte haar hand, waarop zij met haar borst lag, haalde die er onder uit 
en trok de dolk, waarmede zij zelfmoord gepleegd had, uit de wond. Hij was 
verslagen, toen hij zag, dat al de Prinsessen zich met haar dolken in de borst 
. gestoken hadden, en dat ook de vrouwelijke bedienden evenzoo waren om- 
gekomen. In zijn diepe droefheid zeide hij: „wat is er toch wel geschied, 
„dat zij allen op dezelfde wijze gehandeld hebben? ach, Vorstin, lust van 
„mijn (leven)! sta spoedig op! ga uw man, die van den strijd terug gekomen 
„is en de overwinning behaald heeft, te gemoet. De vijandelijke Boetä'’s 
‚Zijn ten onder gebragt, de Boetâ-Vorst in den strijd gevangen genomen, 
„ik heb hem geboeid achter een wagen laten aanslepen. Kom, mijn lieve! ga 
„hem zien! hier is mijn vijand, die mij gestreden heeft, maar hij is nu ge« 
„bonden. Hij heeft tien hoofden en twintig armen; kom mijn dierbare schat! 
„ga hem zien! Doch gij zwijgt maar; wat voor kwaad heb ik gedaan, vrouw- 
„lief! dat gij zoo vertoornd op mij zijt?” En zoo gaf de Koning van Mais- 
pati zich een tijd lang over aan de droefheid over het sterven van zijn echt- 
genoote. 
Al de Vorsten en hun onderhoorige troepen kwamen nu aan, met Koning 
DasÄmorKÂ achter een wagen aanslepende en met PranastÂ, die te voet zon- 
der iemand bij zich achter zijn Heer ging, en van hem niet wilde scheiden. 
. Hij weende zonder ophouden, maar was niet gebonden; hij diende hem op 
den weg water toe. Het geheele leger van Maïspati, ook de gemeene sol- 
daten, keerde naar hun tenten terug. Alleen de Vorsten, Hofgrooten en hoo- 
gere en lagere aanvoerders vervoegden zich bij den Koning. Zij waren geheel 
verslagen, toen zij in de Vorstelijke tent al de vrouwelijke bedienden en vrou-- 
wen van den Vorst op den grond verspreid zagen liggen. 
Intusschen kwam de vrouwelijke bediende terug, die Dèwi UyrmrrÂwarr 
vroeger uitgezonden had om op het slagveld onderzoek te doen. Zij zag, dat haar 
Meesteres een lijk geworden was, en naderde den Koning, terwijl hij bezig was 
