(XCIV) 
10. 
11. 
12. 
18. 
14. 
— 293 — 
het lijk van zijn Gemalin, de Konings-dochter van Magâdâ, toe te spreken 
en verklaarde, dat hij haar in den dood wilde volgen, als zij dood bleef. De vrou- 
‚ welijke bediende, die alleen overgebleven was, maakte een s&mbah, en zei- 
de: „ach, mijn Heer! steun van de wereld, die als Vorst gebiedt over alle 
„Vorsten! De oorzaak, dat Uw Gemalin zich in dien toestand bevindt, Is de- 
„ze. Er is zoo even in grooten haast een man van de legerplaats gekomen; 
„het was of hij vervolgd werd door vijanden, hij naderde de Koningin en 
„deelde weenende mede, dat Uw Majesteit in den strijd gesneuveld was, dat 
„Patih SorwÂNpÂ met: alle Vorsten U in den dood gevolgd was, en dat allen 
„omgekomen waren in een hevigen strijd met den Boetà-Koning DâsÂmorkKÂ 
„van Alénkâ. Om die reden, Heer! besloot Uw Gemalin ook te sterven, 
„zij zond Uw dienares uit om eerst op het slagveld te onderzoeken, opdat ik 
„mij zoude overtuigen van de wijze, waarop hei lijk van den Vorst nederlag. 
„Waarom Uw Gemalin zich nu na mijn vertrek om het leven gebragt heeft, 
„weet ik niet.” 
Toen de Koning dit verhaal van de bediende vernomen had, werd hij al 
meer en meer wanhopig, en riep: „wel, wie mag - dat toch geweest zijn, die 
de snoodheid gehad heeft, om dat berigt te brengen?” 
Hij wenkte aan een van de oude Vorsten, die achtergebleven waren om 
de Vorstin te beschermen, en vroeg hem naar de aanleiding, dat zijn Gema- 
lin en de andere vrouwen zich allen met een dolk de borst doorstoken had- 
den. Waarop de oude Vorst antwoordde: „Heer en Koning! nadat deze 
„vrouwelijke bediende vertrokken was, om op het slagveld te gaan onderzoeken, 
„sprak de man, die voorgaf van het slagveld te komen en deed aan Uw Gemalin 
„het voorstel om uit de Vorstelijke tent te wijken, want dat DÄsÂmonKÂ er zonder 
„twijfel aankwam, om al de vrouwen des Konings als buit weg te voeren. 
„Loen hoorde zij het luide rumoer van een leger, en dat was Uw Majesteit, 
„die vaderde, maar zij dacht, dat het DâÂsÂmorkÂ was. Kort daarop stak 
„Uw Gemalin spoedig de dolk in haar borst, en de achthonderd andere 
„vrouwen en hofbedienden volgden haar in den dood. Nadat Uw Gemalin 
„gestorven was, spoedde de man, van wien ik zoo even sprak, zich weg, en 
„verdween in de lucht.” 
Toen de Koning dit verhaal van den ouden Vorst gehoord had, werd hij 
radeloos en zinneloos, en zóó ter neder geslagen, dat hij niets meer van de 
hem omringende wereld zag: meer dan een vinger breedte kon hij van de 
wereld niet zien. 
