(XCIN) 
28. 
30. 
— 296 — 
„ik wist volstrekt niet wat ik dacht. Die SorkÂsrÂNÂ is aan mij onderwor= 
„pen, want zijn Koning DÁsÂmorKÂ heb ik gekluisterd. Hei daar, gevangen- 
„bewaarder! laat den gebondenen Koning van Al&nkâ DâÂsÂmorkÂ voor den 
„dag komen, en breng hem dadelijk bij mij!” 
De persoon, die dien last ontving, maakte een sëmbah, ging den gebon- 
denen Koning halen, en bragt hem toen, achter den wagen aanslepende, bij 
den Koning. Daarop werden (zijn hoofden) van den wagen genomen en rolde hij 
over den grond, maar zijn kluisters mogten niet losgemaakt worden. Patih 
‚. PranastÂ bleef achter DÂsÂmorkKÂ aanloopen en verliet hem niet. Terwijl Dâ- 
SÂMOEKÁ op den grond rolde, werd hij door velen omringd. De vrouwelijke 
hofbedienden raakten zijn beenen en hoofden met den vinger aan, en zij die 
er digt bij kwamen, lachten hardop van pleizier. De Konings-dochter van Ma. 
gâdâ glimlachte, toen zij den gebondenen Boetä-Koning zag; hij zag er 
met zijn tien hoofden en twintig armen afschuwelijk uit, niet zooals andere 
Boetâ's. De vrouwelijke bedienden zeiden tot elkander: „is dit nu de God 
„der bergklooven? he, ziet die er zóó uit? Is dit de berg-God? zijn hoofden 
„steken naar alle kanten uit, zijn armen zijn onbehoorlijk veel in aantal, net 
„als een groote duizendpoot! Zou hij van gekookte rijst houden? Het zou 
„hem passen, dat hij alleen van kolang-kaling (*) hield.” 
HOOFDSTUK LIW. 
Dasamoeka krijgt vergiffenis, en belooft beterschap. 
81. 
Er was eens een aanzienlijke Panditâ, die met lijf en ziel ten hemel ge- 
varen was, en al den tijd den rang van Godheid bekleed had. De heilige 
man was afkomstig van Lokáâpâlä en heette Bagawan PorrasrÂ; hij was 
de vader van Bagawan Papmá, wiens zoon Bagawan WisrÂwÂ heette. 
De vrome WisrÁwÂ had veel kinderen, de oudste was WisrÂwÂNÂ, Koning 
van Lokâpâlä, die de schoone gestalte van een mensch had, maar de kin- 
deren, die hij bij de Prinses van Alénkâ Sorkùsr had, hadden allen op één 

(5) Kolang-kaling zijn de vruchten van den aren-boom. Zij groeijen in zeer lange, groote trossen aan een dikken 
steel, en verovrzaken bij ’t aanraken hevige jeuking. Zooals zij van den boom komen, zijn zij dus voor menschen of dieren 
oneetbaar. Als men ze gebruiken wil, verbrandt men de buitenste groene schil onder een vuur van droog gras of bladeren, 
daarna slaat men de harde schil er met stokken af. Van den inkoud of pit, die bij ’t voortdurend vasthouden ook nog jeu- 
king veroerzaakt, maakt men wel eens gebak of confituur, 
