(CV) 2. 
ll, 
10), 
TE, 
— 298 — 
„DâsÂmonkÂ? Wat wil U met hem aanvangen? Wanneer U DâÂsÄmorkÂ met 
„den dood wil straffen, dan geschiede naar Uw welbehagen, Die DÄsÁmorkKÂ 
„is inderdaad dom en oorlogzuchtig van aard. Hij dacht allen te overtreffen, 
„„en zelfs de Goden in den strijd ten onder te kunnen brengen, maar hij 
„begreep niet, dat er nog een Vorst is, die het gezag en opperbevel over alle 
„Vorsten voert, die de wereld bestuurt en verblijdt, die alom beroemd is in ’%t 
„voeren van oorlog, die alle gevaren volkomen helder doorziet en in de we- 
„reld zonder weêrga is. 
Ach, Goddelijke Koning! maak, als het eenigzins kan, DÁÂsÂmonkÂ tot uw 
„onderdaan! Neem al de landen, die aan Alöukâà onderworpen zijn! laat hem 
„de verpligte leveringen aan U prestéren, en alle jaren op de hoofdplaats van 
„„Maïspat: U hulde komen bewijzen en belastingen opbrengen! (Maak hem Dâ- 
„SÂMOEKÁ tot Uw dienaar), al is het dan ook nog zoo gering, stel hem te 
„Maïspati tot deurwachter aan, of maak van hem een honde-hoeder of 
‚ „schaapherder of knecht van den koetsier, die Uw wagen rijdt; alles naar Uw 
„goedvinden, Koning! maar ik smeek U, och spaar kem in ’t leven!” 
Op die wijze trachtte Bagawan PorrasrÂ den Koning ARDJOENÁ-sÂsRÂ 
door goede woorden tot medelijden te bewegen, doch deze vroeg met een 
glimlach: „he, hooge Panditâ! wat zegt U daar, dat U zooveel van dien 
„dwingeland houdt?” 
Waarop PorrastÂ vriendelijk antwoordde: „hoewel zijn gedrag is als dat van 
„slecht sujet, verzoek ik zoo dringend hem in het leven te laten, omdat hij mijn 
. „achterkleinzoon is. Het is waar, DÂsÁmorKÂ is een aartsdeugniet, doch daarover 
„wil ik met Cw Majesteit niet spreken; het is U immers genoeg bekend, wat er 
„in mij omgaat. U, die zulk een voortreffelijk Vorst is, weet dat zeker wel.” 
Terwijl Bagawan PorrasrÂ dit zeide uit innig medelijden met zijn ach- 
terkleinzoon, bedwong hij met moeite zijn tranen. Toen DásÁmorkKÂ Koning 
ARDJOENA-sÂsRÁ een tijd lang met Bagawan PosvasráÁ had hooren spreken, 
werd zijn haft verligt; hij gevoelde (wederom) dat hij leefde, en vestigde zijn 
blik op Koning ARDJorNÂ-sÂsrÂ, die met een glimlach op het gelaat langen 
tijd sprak, en op Bagawan Porrasrá, terwijl deze zijn verzoek sterk aan-. 
drong. Hij wist nu pas, dat PorrastrÂ zijn overgrootvader was. 
Koning ARrpsorNÁ-sÂsrÁ zeide (eindelijk) vriendelijk glimlachende: „wel, 
„vrome Panditâ! maar-hoe is *t magelijk, dat ik hem niet dood? want die 
„DÂsÂmorkÂ is de oorzaak, dat er zoo velen van mijn volk op het slagveld 
„zijn omgekomen.” f 
