(KCV) 
er) 
— 301 — 
„niet voor een Koning, dat hij allerhande misdaden pleegt, waut daardoor 
„bedroeft hij de aarde, de aarde wordt heet en veroorzaakt een brandend 
„pijnlijk gevoel, als zij betreden wordt door Vorsten, die orde en rust ver- 
„storen. Niet dat ik u het oorlogvoeren verbied! Vorsten wenschen de een 
„boven den ander uit te munten, maar zij mogen de behoorlijke vormen niet 
„uit het oog verliezen. Breid uw grondgebied uit, (namelijk) als er Vorsten 
„zijn, die onedel handelen en zich niet toeleggen op het geluk van hun volk; 
„verwoest hun rijk dan maar spoedig. Ik geef u volkomen vrijheid om zulke 
„rustverstorende Vorsten te verdelgen. Al krijgt gij ook nog zoo veel (lan- 
„den onder uw heerschappij), geniet er zelf van zooveel ge wilt. Alleen 
„verzoek ik u aan mij daarvan kennis te geven.” 
Bagawan PorrasrÂ hoorde tot zijn overgroote blijdschap, dat zijn ach= 
terkleinzoon zulke bevelen ontving van den Koning van Maïspati, die hem 
rijken liet verwoesten, als de Koningen daarvan zich onbehoorlijk gedroegen, 
al kreeg hij dan ook nog zoo veel rijken onder zich, en die hem gelastte het 
magtige rijk voor hem te besturen. Bagawan PorrasrÂ daalde van zijn ze- 
tel neder, danste en jubelde en riep: „triumf! triumf!” Daarop zeide met luis 
der stem: „hoor, Patih PranasrÂ! gij zijt ouder (dan DÄsÁmorkÂá); pas op, 
„onthoud dit alles wel!” 
PranasTÂ maakte een sëmbah, ging achter Koning DÁsämonkÂ zitten, en 
hield toen niet op met söëmbabh’s te maken tegen PonrÁsrÂ en den Koning 
(van Maïspati). 
Toen zweeg Bagawan PorrasrÂ en boog zich zonder een woord te spre- 
ken met half gesloten oogen, daarop zag hij met open oogen en starenden 
blik naar boven, zijn lippen bewogen zich, hij knipoogde, en eindelijk boog 
hij zich weder; er viel een slijmerige regen, een dik, wit vocht viel op het 
„slagveld neder, en eensklaps stonden allen op, die in den strijd gesneuveld waren, 
en op welke het witte vocht gevallen was. Zij dachten, dat zij gedroomd had- 
den, zelfs hun paarden en olifanten waren verbaasd en verschrikt. Allen die 
tot het leger van merschen of tot dat der Boetàâ’s behoorden, leefden we- 
der, Hun ganvoerders reden weder op wagens en olifanten, en gingen ge- 
‚volgd door hun onderhoorige troepen onder luid rumoer naar hun legerten- 
ten terug, tot blijdschap van den Koning van Maiïspati Patih PramasrÂ 
ontving de noodige bevelen, en deze gaf toen aan al de Boetâ-troepen berigt, 
dat zij nu onderworpen waren aan Koning ARrpJorNÂ-sÂsRÂ. Al de Boetàä- 
benden verzamelden zich bij de legertent van den Koning van Maïspati, 
