COT) 
21. 
22. 
28. 
24. 
25. 
se Bob 
naar achteren en naar voren, naar al de Vorsten, die tot op een grooten af- 
stand van hem gingen. Het leger geleek door zijn talrijkheid op een zee, 
die haar bodem verlaat en de groote wouden in hun gansche breedte over- 
stroomt. 
De Koning zag (wel is waar met welgevallen) de fraaije optogt van zijn 
onderdanen en Vorsten, maar inwendig werd hij gekweld door smart over ’% 
verlies van zijn Pat:h; het verlangen naar hem ontwaakte weder, het bedrukte 
en bedroefde hem. Zijn Gemalin zag aan de uitdrukking van zijn gelaat, 
dat hij treurde, en bemerkende, dat hij zijn droefheid voor haar verborg, 
maakte zij een s&mbah en zeide: „Heer en verheven Koning! hoe komt 
„dat toch? terwijl U den optogt van het leger aanschouwt, is ‘t aan U te zien, 
„dat U bedroefd is; het ús of U moeite doet om Uw tranen te bedwingen.” 
De Koning autwoordde: „ja mijn beminde Koningin! het is zoo, ik ben 
„bedroefd, Als ik het leger zie voorttrekken met den schitterenden stoet van 
„Vorsten, denk ik maar met bittere-smart aan onzen jeugdigen vriend Sor- 
„WÂNDÂ; omdat ik hem niet zie aan het hoofd van die Vorsten, daarom is 
„mijn hart verscheurd, Dat die SorwÂNpÂ ook zooveel eerder dan ik moest 
26. „vertrekken, om zich in een ander te incarneren! Doch misschien volg ik 
21. 
28. 
28 
30. 
31. 
„onzen vriend SorwÁÂNDÁ wel spoedig, zijn incarnatie heeft nu al plaats ge- 
„had. Als zich maar een gelegenheid opdeed, zou het, dankt mij, misschien 
„wel spoedig afgeloopen zijn met wijn oppergezag over deze Vorsten. Daarna 
„heb ik het voornemen, om (in een ander leven) den roem van de koning: 
„lijke heerschappij op nieuw te verhoogen door de wereld gelukkig te maken, 
„en haar van rampen en kwalen te bevrijden.” 
Toen Dèwi LymrrÂwarr den Koning zóó hoorde spreken, werd zij ontsteld. 
Zij zag aan de uitdrukking van het gelaat des Konings, dat deze besloten 
had den dood te zoeken, en dat hij, zooals PoenasrÂ voorspeld had, SorwÄÂnDÂ 
spoedig zoude volgen. Zij werd daarom hoogst bedroefd, want zij was, naar 
zij meende, nog niet verzadigd van ’t genot om de edele hoedanigheden van 
den Koning te aanschouwen; maar met haar gelaat deed zij haar best om te 
veinzep, zoodat zij haar inwendige droefheid niet liet blijken. 
Op den gebeelen togt en op alle wegen deed de Koning steeds zijn best, 
om de vrouwen genoegen te verschaffen: zij vischten met groote sleepnetten, 
of vingen in bamboezen omheiningen het wild in de bosschen en de visschen 
in de rivieren; of zij vingen de vogels met vogellijm, kleine netten en str.k- 
ken. Overal waar men aankwam, werd voor den Koning een tijdelijk verblijf 
