er ni 
CN) 
82. 
39. 
34. 
86. 
87. 
38. 
KCV 1. 
Ee 
— 301 — 
opgerigt in den vorm van zijn eigenlijk paleis, het was of de bloei en % 
welvaren van zijn hofstad zich daarheen verplaatste. Des tenten van de Vor- 
sten sloten zich in een kring om de groote tent des Konings. 
Op zekeren dig was de Koning aan het opjagen van wild tot groot ge- 
noegen van de vrouwen, want men had voor haar hooge stellages opgerigt om 
vandaar de jagt te zien, en de Koning bevond zich daar ook. Hij liet zijn 
dapperen zich meten en wedijveren in krachten met het wild gedierte. Soms 
was er een rhinoceros, die in dolle woede vooruitstormde; een enkele held 
mat met het dier zijn krachten; zij vielen gelijktijdig op elkander aan, de 
kop van het dier werd door één slag geheel verbrijzeld, ‘t was niet noodig 
dat het een tweede slag kreeg. Dan eens streed iemand met een tijger of 
met een wilden stier of met een olifant, en dit verschafte de vrouwen van 
‚den Koning veel genoegen. Veel klein wild werd gedood door de vrouwen, 
die daarop maar van de stellages met pijlen schoten. 
Terwijl de Koning van Maïspati op die wijze aan de vrouwen genoegen 
trachtte te verschaffen, kwam er een Panditâ met een woest voorkomen 
aan; zonder dat men wist, waar hij vandaan kwam of wat hij wilde, kwam hij 
uit het bosch, en liep met een boog op schouder door de troepen der Vor- 
sten heen. Zijn uiterlijk was wel zoo verschrikkelijk als een Boetàä. Hij 
was breed, groot, forsch gebouwd, zijn bakkebaarden en de baard onder de 
kin liepen ineen, zijn oogen waren als die van een tijger, de haren onder 
zijn oksels stonden regt overeind, zijn wenkbraauwen en de haren op zijn 
borst waren als walingi-biezen, zijn oogharen geleken op een weversspoel, 
zijn handen en voeten waren overal digt met haren begroeid. Hij naderde 
den Koning, al dreigende en hem uittartende met bulderend geschreeuw. Deze 
persoon was de veel vermogende Panditâ DysÂmÂpaanr, Hij daagde den Ko- 
ning uit om met hem te vechten, en riep: „kom Koning ARDJoENÂ-sÁsrÂÁ, 
„Vorst van Maïspati!l kom, laten wij vechten en beurtelings onze krachten 
„toonen! Ga met mij een worsteling of kampstrijd san! Het doet mij bij- 
„zonder groot genoegen, dat ik U hier ontmoet, want U is de vermaardste 
„Vorst der aarde: Uw naam is alom bekend om Uw groote bedrevenheid in 
„krijgszaken, als een boven anderen ver uitmuntend mannelijk held, waardig 
„ „dat men U overal prijst als iemand, tegen wien niemand opgewassen is. 
„Daarom stel ik er zooveel genoegen in om met de meeste volharding de al- 
„lermterste. pogingen aan te wenden en met U mijn krachten te meten, (ten einde 
„te zien) wie van ons in den strijd omkomt. Hoor, Koning! U moet weten, dat ik 
