CXCVIID 
| 16. 
17. 
18. 
19. 
20. 
21. 
22. 
23. 
24. 
25. 
26. 
21. 
— 309 — 
ning in de borst, zoodat hij in een zittende houding nederviel. DaÂmÂnaenr 
was ontsteld, toen hij dat zag, en zeide met hevig berouw: „wel Koning Ar- 
„DJOENÂ-sÂsrÂ! hoe komt het, dat U zoo zwak is, en door mijn bargâwas- 
„trâ getroffen wordt? Is U dan niet een incarnatie van Batârâ Wisnor? 
„als inderdaad Batârâ Wisnor, die dappere held, werkelijk in U woont, 
„zou mijs bargâwastrâ U niet kunnen wonden. Ik had hoogere gedach- 
„ten van U, (en meende) dat U mij naar de eeuwigheid zoude kunnen zen- 
„den, maar pu schiet Uw kracht te kort, en komt U te sterven.” 
De Koning antwoordde: „hoor Panditâ DjÁmÄpaeni! het was mijn voor- 
„hemen om te sterven door Uw tusschenkomst, want «lat zal misschien een 
„middel zijn om naar Ajodyâ te komen en mij daar (op nieuw) te incar- 
„neren. Daar zal ik later vertoeven en wonen in een zoon van DâÂsÂrÂrÂ, 
„Later zult gij daarvan het bewijs ontvangen. Dan zal een zoon van NarPÂ 
„In staat zijn uw boog te verbreken, en die zelfde persoon zal een incarnatie 
„van mij zijn; door zijn tusschenkomst zult gij naar de eeuwigheid verhuizen.” 
Na het uiten van deze woorden vlvog zijn ziel naar boven en viel hij dood 
ter aarde; zijn lijk verspreidde glans van zich, De Panditâ DyAmÂpaanr 
verwijderde zich. 
Al de Vorsten ontzetten, toen zij zagen, dat de Koning ín den strijd de 
minste was en dat RÁmÂBaAraÂwÂ verdween, nadat hun Heer gestorven was. 
Zij weenden allen luid. Dèwi TamrrÂwarr en de achthonderd andere vrou- 
wen vlogen met den meesten spoed naar het lijk van den Koning, en wier- 
pen zich hevig gillende aan de voeten van zijn lijk ter aarde, “* zelfde de- 
den ook de achthonderd andere vrouwen; bet geluid der weenende vrouwen 
klonk als de donder. De vijfduizend vrouwelijke bedienden deelden er ook 
in. Toen Dêwi TorrrÂwarr uit haar bezwijwing bijgekomen was, zeide zij 
vriendelijk tot de achthonderd andere vrouwen: „hoort allen, gij Prinsessen! 
„wie heeft den Koning lief? het zal te lang duren hier langer te wachten! 
„welaan! sterven wij dadelijk met hem!” 
Na deze woorden trok zij glimlachend haar dolk, stak de punt in haar 
borst en ging er op liggen. ‘Toen de achthonderd vrouwen zagen, dat de 
eerste Gemalin des Vorsten gestorven was, gingen zij allen op hun dolken 
liggen en doorstaken zich gelijktijdig de borst. Nadat allen gestorven waren, 
volgden ook de vijfduizend vrouwelijke bedienden; zonder uitzondering volgden 
allen haar meesteressen in den dood Zij lagen allen, de een op de ander, 
over den grond verstrooid, de lijken van ’s Konings vrouwen lagen tusschen die 
