— 810 — 
(KCVID vaa de bedienden. De lucht betrok geheel en al; een welriekende regen viel 
28, ruischend neder, een wind van welriekende geuren waaide er rondom, een me- 
nigte Nimfen vertoonde zich overal in de lucht, en deed een geurigen regen 
29. nedervallen. De Nimfen van Énprâ’s hemel bewezen allen te zamen hulde 
aan het lijk van de Prinses van Magâdà. De lucht krielde van Goden, 
die bloemen deden regenen ter eere van het lijk van den Koning. Lichtglan- 
30. sen en vuurbollen omgaven het lijk, regenbogen overdekten het, de zon ver- 
bleekte van smart; tevens schudde en wankelde de aarde, en stortten de 
bergtoppen met donderend en vreeselijk daverend geweld in. 
31. De Vorsten, Hofgrooten, hooge en lage beambten wisten eerst niet, wat zij 
doen zouden, en hadden nog niet opgehouden met weenen, toen de kluize: 
XIX. 1. naars reeds van de bergen kwamen om hun droefheid te betuigen. Toen 
er honderden van Panditâs van de bergen kwamen, hield het geween der 
Vorsten op, deze gingen de heilige mannen te gemoet om hen te verwel- 
kommen. Een van de hooge Panditâ's zeide: „hoort. Vorsten! gij moet u 
„hiet al te lang aan de droefheid om het overlijden van den grooten Koning 
„overgeven. Het was de wil der hooge Goden, dat zijn heerschappij zoude 
„eindigen, opdat hij die op nieuw (elders) zoude aanvaarden, tot bevordering 
„van het heil der wereld, dat hij (hier reeds) gesticht heeft. Het is beter 
„er aan te denken, dat het lijk van den Koning verbrand wordt, opdat (de 
3. „asch) zijn ecuwig blijvende ziel moge begeleiden.” 
Al de Pandità's vereenigden zich nu met de Vorsten, Hofgrooten en hooge 
beambten in den gebede. Zij deden verder wat hun de hooge Panditâ's gezegd 
had. Zij verzorgden de lijken. van den Koning, zijn eerste Gemalin en de acht- 
honderd andere vorstelijke vrouwen met de vijfduizend bedienden, en legden ze 
A. op den brandstapel. De hooge Panditâ's volbragten de ceremoniën bij de 
verbranding van de lijken van den Koning en zijn vrouwen. Toen al de lijken 
verbrand waren en de asch door een hevigen wind naar den hemel van Batâäràâ 
ÉnprÂ was weggevoerd, gingen al de hooge Panditâ’s elk zijn eigen weg. 
5. De Vorsten van de duizend onderhoorige rijken, de Hofgrooten en hooge 
beambten rukten daarna met hun troepen op, en verlieten de legerplaats in het 
digte woud. Ieder van de Vorsten ging raar zijn eigen rijk terug. Daar 
6. gekomen bleven zij de bepalingen van Koning ARpsornÂ sÂsRÂ opvolgen, zij 
leidden daar in hun rijken cen deugdzaam leven, en drukten met standvas- 
tigheid het zegel op de goede lessen van wijlen den Koning van Maiïspa- 
ti, wien zij met de meeste getrouwheid navolgden en hoog vereerden. 
ed 
