(XCIN) 7. 
10. 
Ii 
12. 
— òll — 
HOOFDSTUK LV. 
BPiusamosecha keert fol zijn vroeger leven teres. 
Nos langen tijd nadat DâsÂmorKÂ met zijn leger in zijn hofstad Alönkâ 
teruggekeerd was, gevoelde hij diepe droefheid, omdat hij in den oorlog met 
den Koning van Maïspati het onderspit gedolven had. De Boetâ-koning 
was in zijn hooghartigheid gefnuikt, en hield nu op onrust en verwarring te 
stichten uit vrees voor Koning ARrDJonNÂ-sÁsrÂ, die hem ten strengste gelast 
„had braaf en deugdzaam te handelen; maar zijn inwendige droefheid was 
eindeloos groot, omdat er onder de Vorsten dezer wereld één was, die hem 
overtrof, namelijk die gehate ArpsomNÂ-sÂsrÂ, die door achthonderd vrouwen, 
allen uitstekend schoone Prinsessen, gediend werd. De voorzegging van Ko- 
ning Maroetâ was dus vervuld: de Prinses Wr…pÄwarr, die boete deed op 
den berg en in het vuur gegaan was, had zich geïncarneerd in een Prinses 
van Magâdàâ, en dat was nu dezelfde als Dèwi ForrrÂwarr, die gehuwd. 
was met Koning ArpgounÂ-säsrÂ. Verder (was hij ook bedroefd), omdat hij 
vroeger den strijd met SorBamr verloren had en in alle opzigten overwonnen 
was, zoodat hij toen niets meer had kunnen doen, 
In dezen tijd hoorde DAsämourÂ, dat de Koning van Maïspati door den 
hoogen Paudità RäuÂ BareAwÂ of DjsÂMÁDAGNI overwonnen was, dat Ko- 
ning ARDJouNÂsÂsrÂ na een levendig gevecht in een digt woud gesneuveld 
was, doordat hij getroffen was door de bargâwastrâ, en verder dat Por- 
mRÄWAT1 met al de achthonderd vrouwen hem in den dood gevolgd was, daar 
zij haar borsten met dolken doorstoken hadden. Op het vernemen van die 
tijding was DÂsÂmorkÂ hoogst verblijd. Hij verbeeldde zich, dat de (gansche) 
wereld nu werkelijk aan zijn voeten lag, en dat niemand hem in den weg 
stond; hij meende, dat hij nu zijn wensch om onafhankelijk te zijn in de wereld 
vervuld was, en werd nu niet meer door vrees weêrhouden, want de persoon, 
die hem weêrhouden had, bestond niet meer. Nu keerde zijn trots in nog 
hooger mate terug, en ontwaakte zijn verlangen om de wereld te overheerschen; 
hij achtte zich nu in staat om in de wereld geùeel onafhankelijk den baas te 
13. 
spelen. De Koningen sidderden voor hem, en kwamen vol zorg en angst in 
rep en roer, waat DÄsÂmorkÂ was een groote onruststoker; zelfs de Boetä’s 
als zij zich aan zijn bevelen niet onderwierpen, vernielde hij, terwijl hij bun 
schatten en vrouwen wegroofde. De gansche wereld beefde bij ’t zien van 
