(6) 
(L. 
— 316 — 
„de bedoeling om haar zinsverandering ten gunste van U Heer! te doen 
3l, „ophouden, opdat zij stil in de omstandigheden beruste, en zich weder aan 
38. 
84. 
95. 
ie 
2. 
8. 
4. 
„hem hechte. Maar de Vorstun heeft bij zich zelve gezworen, dat zij dan maar 
„liever sterven wil, als zij nog langer de vrouw van Koning SorarrwÂ moet 
„blijven: zij wil niet de vrouw van een snoodaard wezen.” 
De persoon, die zich als een vrouw voordeed, zeide dit weenende zonder 
dat haar verhaal iets van een verzinsel had, en vervolgde: „ach, allervoor- 
„treffelijkste Heer! als U de beklagenswaardige niet spoedig de gunst be- 
„wijst om haar (aan de magt van Koning SoreriwÂ) te ontrukken, zal zij 
„misschien in t eind nog omkomen, omdat zij niet in staat is om de wmis- 
„handelingen van den Ape-Koning te verduren. “Ach Heer! als U Uw arme 
„schoonzuster, de Ape-koningin, de gunst en het mededoogen bewijst om 
„haar in Uw bescherming te nemen, heeft zij de gelofte afgelegd, om Uw 
„Majesteit als een slavin te bedienen en overal te gaan, waar U haar beveelt 
„te gaan; zij denkt er in ’t geheel niet aan, om met U in ‘t huwelijk te 
„leven, en wil maar niets meer dan Uw bediende zijn: al roept U haar ook 
„zevenmaal, zoo zal zij U toch blijven gehoorzamen als een onderdanige die- 
„nares.” 
Toen SorBau1 dit verhaal hoorde, verdween zijn vrome Panditá-aard, daar 
de persoon, die de gedaante van een vrouw had aangenomen, zoo bekwaam 
was om een verhaal te doen van verdichte gebeurtenissen. SorBAur werd in- 
wendig razend van woede, wendde zich af van DÂsÂmorKÂ, vloog zonder een 
woord te zeggen in eens in de lucht, en stelde zich, vreeselijk krijschende, in 
positie. In zijn dolle woede nam zijn reusachtige gedaante al meer toe onder 
windvlagen en aardschuddingen, ’t was of de donder kraakte; hevige stormen 
bragten alles in verwarring door de wondermagt van zijn krijgswoede. 
DâsÂmorKÂ vloog met SorKÁsRÂNÁ zeer verheugd op eenigen afstand ach- 
ter hem aan, maar op een afstand, zoodat SorBarr hem miet zien kon; hij 
wilde maar weten, of bet nu aanstonds tot een gevecht zoude komen. 
Sorsa ging door de lucht als een verwoede draak; boven de spelonk van 
Kiskéndâ komende streek hij neder, en plaatste zich in zijn reusachtige ge- 
daante al dreigende en schreeuwende voor de poort (van de spelonk). Het 
ape-volk liep vervaard rond of verstrooide zich, en de Krijgsoversten weken 
allen wit vrees op zijde. Niemand wist, waarom SorBar1 blakende van strijd- 
woede gekomen was. Toen men hiervan binnen in ’t hol tijding kreeg, ging 
Koning SorertwÂ haastig naar buiten, maar toen hij buiten kwam en zag, 
