Ee ee as 
(LI) 
5. 
10. 
Lt. 
12. 
18. 
14. 
— 31 — 
dat daar zijn broeder gekomen was, werd hij ten hoogste getroffen: „wat 
„mag daar toch wel achter zitten,” (dacht hij) „dat mijn broeder zoo buiten- 
„gemeen verwoed is en in zijn reusachtige gestalte van strijdlust doordron- 
„gen is? Wat mag er toch wel zijn, dat hij zoo vertoornd is op mij?” 
Hij naderde om hem dat te vragen, maar SorBAr greep hem aan, zoodat 
‚hij zich niet verroeren kon, rukte hem van zijn plaats, en draaide hem bo- 
ven zijn hoofd rond. Hij wierp hem echter niet op den grond, maar gooide 
hem met een vaart van zich weg, zoodat hij met groote snelheid als een steen 
wegvloog. Het ape-volk kwam in opschudding en vloog als stof witeen; ver- 
‚vaard vlugtten allen naar alle kanten en namen hun toevlugt naar veraf ge- 
gelegene bosschen. Alle Krijgsoversten volgden hem weenende. 
Intusschen ging SorBari binnen in de spelonk. De Koningin Dèw:i TárÂ4 
had al gehoord, dat de Ape-koning verdwenen was en in een gevecht met 
. SorBArr overwonnen was. Dèwi TárÂ en haar bedienden weenden en wis- 
ten volstrekt niet wat aan te vangen; zij wilden naar buiten gaan, maar kon- 
den niet, daar zij SorBALr tegen kwamen, en toen zeeg zij bitter weenende 
‚op den grond neder. SorgBarr naderde de Vorstin, nam haar nog weenende 
op en voerde haar naar het slaapvertrek, waar hij haar met geweld zijn zoete 
vleijerij opdrong. Hij trachtte haar tot bedaren te brengen door goede woor- 
den en zachte liefkozingen, en terwijl hij haar met zijn hiefdesbetuigingen 
overlaadde, legde zij zich stil neder, daar ’t haar toch niet zoude gebaat heb- 
ben, of zij zich al tegen hem verzette; zij beantwoordde zijn liefde, en veree- 
nigde zich met hem als zijn echtgenoote. Toen de hiefdevlam gebluscht was, 
troostte Dèwi TárÂ zich, dat het gebeurde de wil van de groote Goden 
geweest was, en dat zij voor de tweede maal, na het verdwijnen van Koning 
SORGRIWA, een aap tot man moest krijgen, terwijl (SorerrwÂ) niet veel van 
zijn ouderen broeder en opvolger verschilde. Dèwi TÁrâ was daardoor be- 
vredigd, en deed wat SorBarr haar gelastte. 
Maar verlaten wij thans de spelonk van Kisköndáä, waar SorBALr voor. 
goed den Koning SozeriwÂ in de regering opvolgde. Hij nam de spelonk 
nu in zijn bezit en vond daar wel de Vorstelijke Gemalin met de andere per- 
sonen van het paleis, maar van het ape-leger was er geen een overgebleven. 
Alle apen hadden Kiskëndâ, uit liefde voor den vroegeren Koning, onder 
de leiding van hun aanvoerders verlaten. | 
De overwonnen Koning SonmerrwÂ viel op een grooten afstand ten noorden 
van den berg Maliäwan neder, waar hij onbewegelijk liggen bleef; hij 
