15. 
16. 
IE 
19. 
21. 
23. 
te 
kwam daar teregt op een tamarinde-boom, zoo dik als een olifant, die 
ontworteld en omgeworpen werd, toen hij daarop nederviel. Hij was bewus- 
teloos. _ANOMAN ham ’s Konings hoofd, op zijn schoot, en de Krijgsoversten 
bogen zich voor zijn voeten neder, terwijl AnmÂ en DJEMBAWAN ter regter- en 
linkerzijde de wacht hielden. Toen SorertwÂ een poos door de wind was 
aangewaaid, kwam hij uit zijn bewusteloozen toestand langzamerhand bij. Hij 
zette zich zuchtende neder, en vroeg zacht aan ANOMAN: „hoe ben ik hier im 
„dezen toestand gekomen? Ik begrijp er niets van. Waar is SorBarr nu?” 
ANOMAN antwoordde na een s&mbah: „Uw broeder is thans bezig bezit 
„te nemen van al wat zich in de spelonk bevindt, en Uw Gemalin heeft hij 
„voor de zijne verklaard, maar van al het ape-volk is er geen achtergeble- 
„ven; zij zijn hun aanvoerders gevolgd en U achterna gegaan. In dood en 
„leven, waar U gaat, willen zij bij U blijven.” 
SoreriwÂ dit hoorende, zeide met diepe verslagenheid: „ach ANOMAN! is 
„het dan onvermijdelijk, dat Uw Oom SorBari mijn vijand is? Het is toch 
„al te erg! Gij Hoofd-beambten! die mij wilt volgen en deelen in mijn ellen- 
„de, en u voor mij in nood en dood wilt opofferen, maakt hier voor mij een 
„verblijfplaats klaar! ik wil een tijd lang hier blijven. Want dit bosch is nog 
„ongeschonden en uitgestrekt; er zijn veel vruchten, en het zal waarschijnlijk 
„wel voldoende plaats opleveren voor al mijn troepen. Wie weet het, of de 
groote Goden mij later niet zoo gunstig zijn, dat ik voor mijn ellenden en 
„schande wraak kan nemen op miju vijand.” 
De Hoofd-beambten gaven toen orders aan het ape-volk, en aanstonds to- 
gen zij aan het werk om een groote woning in den vorm van een Vorstelijk 
paleis te bouwen. ANiLÁ was er de bouwmeester van. Het afdak rondom 
het gebouw was fraai versierd. Daarop rigtten al de Hoofd-ambtenaren van 
de apen ook voor zich woningen op. Koning SorerrwÂ betrok zijn geïmpro- 
viseerd paleis. Het ape-volk betrok ook in orde zijn woningen, en was blijde, 
dat het zulk een ruim veld gekregen om er rond te loopen, even als in 
Kisk&ndàâ; want het bosch was uitgestrekt, en er waren vele vruchtboo- 
men; waar zij dus gingen, konden alle apen zich verzadigen. 
Koning SorGriwÂ zat steeds diep bedroefd in zijn paleis, geheel verdiept 
in ernstige gebeden; hij smeekte de Goden, dat hij weder mogt kunnen te- 
rugkeeren naar zijn paleis- en zijn Gemalin Dèwi TÁRrÄ ontmoeten, en dat 
hij zich later mogt kunnen wreken voor de mishandeling van zijn ouderen 
broeder SorBarr, die hem uit het gevecht had doen verdwijnen. 
