Xviit 
mieckim, mieszczą one w sobie wiele mylnych nazw miejscowo 7 
ści, dowodzących, że wykonawcom język polski albo wcale nie. 
był znany albo tylko niedostatecznie, a co najgorsza, nazwy na 
częściach Slaska, Królestwa Polskiego, Węgier, zamieszkałych 
przez Polaków i innych Słowian, zapisane sa nazwami niemie 
kiemi, rosyjskiemi, węgierskiemi. Z reguły wypada do 200 po 
prawęk na jednę mapę, a czasem nawet znacznie więcej (u. 
na mapie „Bielsko-Biała“: 368!) Wyszukanie i poprawienie z 
ków: W. H., M. H., EL, Z. O., B. B. it. d. jest stosunkowo łat 
wiecej wymaga ezasu i mozolu sprawdzenie nazw wsi i przysi 
ków w Galieyi, te jednak przynajmniej zwykle odszukać można 
w urzędowych wykazach miejscowości. Co się zaś tyczy nazw 
gór, potoków i t. d. w Galicyi, a jeszcze nazw miejscowości 
za jej granicami, to Komisya, mimo całego nakładu pracy, prz 
geograficzny, niedokończony jeszcze, wykazuje bardzo liczne n 
dostatki i niemniej może liczne pomyłki typograficzne, a co g 
sza, sa powody do przypuszczenia, że niektóre części tego słown 
spisane zostały na podstawie źródeł mylnych i dlatego do popra 
wienia mapy szczegółowej służyć nie moga. Korrektorowie, któ a 
rym Komisya tę pracę powierza, zmuszeni bywają do zasieganià | 
wiadomości drogą korespondeneyi, wymagającej czasu a niestef] 
zbyt często nie prowadzącej do celu. W takich warunkach zro 
zumiałą jest rzeczą, że przygotowanie tła do map geologieznycl 
często dłużej ciągnąć się musi, nizby to było pożadanem. | 
Dla ulatwienia tej t. zw. ,ezarnej korekty“ a tem sam 
dla przyspieszenia wydawnietwa, Komisya postanowiła, na p 
stawie dotychczasowych doświadczeń : 
a) części terenu objęte mapami szczegółowemi Galicyi, 
żące poza granicami dawnej Polski, w większej od nich odleg 
ści, a nastreczajace zbyt wiele trudności w „czarnej korekei 
opuszczać całkowicie, x 
6) żądać od geologów, którym prace kartografiezne pole 
azeby — w sposób, jaki sami uznàjà za najstosowniejszy — 
pisywali wszelkie na mapach szezegółowych dostrzeżone nied 
dności i błędy w nazwach, a następnie zapiski te do użytku I 
misyi oddawali. 
