8 JAN SNIEZEK. 
wewnętrzne zaś zwane strzałkami (sagi iae) są cienkie, mniej wy. 
gięte i jednolite. Podstawowy odcinek ramion zewnętrznych, zwa- ` 
w obcęgach zewnętrzn 
tunku odmienny, 0: 
wą. Pomiędzy strzałkami leży u spodu chitynowy woreczek (spa- ` 
z 
E POZ 
około 40, a z tej liczby odkryto dotąd w Galieyi 18 gatunków. 
Ustawić poznane dotad gatunki w system przyrodniczy, jest rzeczą 
na razie prawie niemożliwą, bo, przyjmując za podstawę jedn 
tylko znamię, np. budowę przyrządu chwytnego lub ubarwienie, ` 
uzyska się zawsze tylko ugrupowanie sztuczne, niezastosowane ` 
do całej organizacyi owadów. To też każdy badacz inaczej ustawia ` 
poznane przez siebie gatunki; i tak Dr. K. Dalla -Torre podzielił 
trzmiele europejskie na 7 grup według ubarwienia*), Dr. O. 8 
ow na 9 sekeyj według kształtu głowy, 
i ij i 
GE 
'edług ich zapatrywań, które uważam za najbardziej natura 
zestawiłem gatunki galicyjskie, znane mi częścią z własnego Z010 
a częścią z dawniejszego zbioru Prof. Dra Wierzejskiego, Ë 
i 2 
mialem do porównania. 
1. Bombus terrestris. L. 
. deet to jeden z największych gatunków krajowych, p i 
Jacy najwybitniejsze cechy trzmiela, tak że ogólnie pod 
B. terrestris rozumie się wszystkie gatunki z tego rodzaju 
*) Godnem uwagi jest, że w okolicach Jasienicy pastuszkowie Zaj” 
od dawna z zamiłowaniem wybieraniem i chowaniem trzmieli, a op eR UJ 
nimi jak domowemi zwierzętami, wyrobili sobie dla porozumienia się 
osobną nomenklaturę, a poniekąd także pewien system. [ tak, wyro#nis 
k i wione i basem huczące „trzm 
e. ah t. j. ëng ubarwione i wydajace podezas lotu vum ton, 
34% pszezofa. Każdą z tych . zielą znowu dalej według 
aia yen grup paea znowu dalej iz 
: e biale, czerwone, popszezólki szare, żółte, ceglaste i t. 
logii ludowej korzystałem w niniejszej pracy. 
