170 DR. W. TEISSEYRE. 
o kierunku prostym, niezawislym od kierunku wyplóezysk, maja 
także obszary pozostałych wysoczyzn wyżynowych. Nawet Miodo- 
bory, pomimo że one tu i ówdzie — stosunkowo zbyt daleko, 
szerokim łukiem — zbaczaja od swego ogólnego kierunku, oka- 
zują przecież w całości bieg prawie prostolinijny, skośnie prze- 
cinający się z kierunkiem przerzynających je rzek. Wreszcie po- 
wyższe prawidło podziału kształtów powierzchni na pierwszorzędne 
i drugorzędne objawia się w bardzo uderzajacy sposób w okolicy 
położonej pomiędzy Lwowem a Dniestrem. Najwyższe wzgórza 
tej okolicy leżą w pasmach wzdłuż dwóch linii prostych, a do 
siebie równoległych i odpowiadających kierunkowi Karpat. Samo- 
istnego występowania obu tych pasm nie widać wprawdzie przy 
rozpatrywaniu się w krajobrazie, gdyż rozezłoniły się one w kie- 
runku swej długości na liczne ogniwa przedzielone zbyt rozległemi 
zaklęsłościami powierzchni. Jedno z tych pasm, które oznaczyć 
można nazwą grzbietu przemyślańsko-czernelickiego 1) odgałęzia 
czeniu. Drugie zaś pasmo, mikolajowsko-bobreckie 2), położone nieco 
dalej na zachód, przewija się pomiędzy Bóbrka a Mikołajowem (koło 
Dniestru) w kierunku do poprzedniego grzbietu równoległym. Że 
genetycznie i ten grzbiet wysoczyzn nie przedstawia się jako mię- 
dzyrzecze, o tem świadczy jar potoku Zubrze, dopływu dniestro- 
uum który przecina go nawskróś poprzecznie koło Ra- 
kowea. 
Kierunki wszystkich powyższych wypietrzonych pasów naszej 
stałe pasma wypiętrzeń 
') Kamuła 477 m., Mogiła na półn. od Tuezn 436 m. ilezy Kat na 
pin od Rohatyna 438 m., Hucisko 433 m., Popielichy m.; die: Vii 
w pasmie Popielichy 437 m., 439 m., 423 m. 398 m., 400 m., wzgórze na ws. 
od Zaturzyna 410 m., Plasza Góra 407 m., Borsukowa Góra 400 m., Sokolów 
415 m., Kuniszowce na płd. stronie Dniestru 393 m. 
2) Góra Ludwikówka koło Porszny na płd. od Lwowa 364 m., wzgórze 
zwane „U Poczty* 383 m., Podciemiański las 386 m., Kobylica 407 m., Mie- 
dziaki 408 m., Wysoka 402 m., Polana 412 m. | 
