HS . DR. W. TRISSKYRR. 
eza dane geologiczne, ale można się tego domyśleć także w toku 
rozpatrywań, nie przekraczających zakresu orografii. 
: ianowicie, porównywajae bliżej oba przytoczone ` grzbiety 
opolsko-podolskie z Miodoborami, widzimy, że u nich najwyższe 
wzgórza z przyległemi do ich stoków zachodnich okolicami za- 
klęsłemi [podniestrzaúska i lwowsko-lubieńska] nigdzie nie sasia- 
dują bezpośrednio, t. j. bliżej, jak na odległość kilku 
kilometrów. Natomiast uderza w Miodoborach rozmieszczenie 
najwyższych punktów prawie bezpośrednio nad stromym 
stokiem zachodnim. Tyczy się to zaś tak stoku piętrzącego się 
nad kraina zaklęsłą tarnopolsko-husiatyńską, jak i stoku zacho- 
dniego, każdego z pomniejszych do siebie równoległych pasm, na 
ctóre grzbiet Miodoborów rozczłania się w kierunku swym po- 
przecznym. 
Tak więc u obu grzbietów opolsko-podolskich ujawnia się 
właściwość nieumiarowości w sposób niezbyt jaskrawy, a miano- 
wicie prawie tylko w toku parafrazy mapy hipsometrycznej, gdy 
tymczasem w Miodoborach można: ja odrazu rozpoznać, à la vue, 
jako rys plastyczny powierzchni eałkiem odrębny. x 
`o przeciwieństwo obu stoczystości, tak całego grzbietu mio- 
doborskiego, jak i każdego z osobna z pasm miodoborskich, zazna- 
cza się jednak w sposób całkiem odrębny nietylko względem obu 
powyższych grzbietów opolsko-podolskich, ale także w porównaniu 
z Gologórami i Woroniakami, tak dalece, że i tutaj o pokrewień- 
stwie kształtów powierzchni ani mowy być nie może. Jak to już 
poprzednio, w osobnym artykule, dotyczącym Gołogór  zaznaczy- 
lem, próg wyżynowy, stromo pochylony ku kotlinie górnego Bugu, 
a będący niejako stokiem północnym właściwych Gołogór, 
na pozór zdaje się wprawdzie bardzo przypominać stok zachodni 
Miodoborów, a nawet był już nieraz z nim porównywany. Naj- 
wyższe wzgórza właściwych Gołogór piętrzą się istotnie tuż w po- 
bliżu rzeczonego progu, niejako bezpośrednio ponad kotlina górnego 
Bugu, a przeto podobnie, jak są rozmieszczone najwyższe wypie- 
trzenia miodoborskie tuż w pobliżu stoku zachodniego tego grzbietu. 
Ale w okolicy pomiędzy Zloezowem a Brodami przeobraża się: ta 
budowa powierzchni grzbietu gołogórsko-krzemienieckiego w sposób; 
jak sądzę, tak nagły i zasadniczy, że zjawisko to uważam za 
jeden z najbardziej zagadkowych i najważniejszych objawów w za~ 
kresie orografii Podola. W tej okolicy opisuje próg wyżynowy, 
stosunkowo bardzo rozległe półwyspy i zatoki. Z jednej strony 
kotliny nizinowe, położone w zatokach jego, wkraczają 
w glab obszaru wyżynowego aż po za najwyższe wypit 
trzenia Porębów i Wysokiego Kamienia, które przedstawiają 
nietylko dalszy ciąg ale i prostolinijne przedłużenie pasma Goło-: 
gór (Kamuly i Wapieniarki) Z drugiej zaś strony widzimy, ŻE 
y vw X P ases ane» tr 
TOT EUER A EU ETE EN NE 
TROP EE 
