OGÓLNE STOSUNKI KSZTAŁTOWE I GENETYCZNE WYŻYNY WSCHOD.-GAL. 181 
Słady starodawnego brzegu morza okresu sarmackiego, z któ- 
rego rafa Miodoborów pochodzi, i ealy obszar ówczesnych lagun, 
które ona od strony morza pełnego zamykała, przypadają na oko- 
licę położona pomiędzy Miodoborami a grzbietem przemyślańsko- 
czernelickim. 
Ta okolica rozczłania się w kierunku niemal równoległym do 
Miodoborów na dwa pomniejsze obszary płaskowyżu zaklęsłego, prze- 
dzielone szeregiem wypietrzeń. Jest to ów szereg wypiętrzeń, który 
można oznaczyć nazwą trembowelsko-mielnickiego, a któ 
poczyna się w okolicy Nuszeza (420 m.), Perepelnik (410 m.), Huka- 
lowiee (420 m.) i Wolezkowiee (421 m.), na obszarze objętym mapą 
Złoczowa (w rozmiarze 1:75000), przewija się następnie pomiędzy 
Kabarowcami a Bzowica w okolicy stanowiącej obszar mapy Po- 
morzan, gdzie najwyższe jego wzgórza dosięgają 406 m. do 427 
m. wysokości bezwzględnej, i wkracza wreszcie w okolicę Tarno- 
pola, gdzie zajmuje obszar położony pomiędzy Ostaszoweami a Ne- 
sterowcami i Kokutkowcami (405 m., 411 m., 420 m.). Dalej ku 
poludniowemu wschodowi ciagnie się to pasmo okolica Trembowli. 
Tam 
stanowi ono dział wodny pomiędzy Seredem a Gniezna, któ- 
i 379 m. (Buczyna k wa) wysokości, gdy natomiast 
średnia wysokość j ostu wynosi około 360 m. n. p. m. 
Wybiegajac poza południowa granicę obszaru objętego mapa Trem- 
bowli przechodzi szereg wzgórzy trembowelsko-mielnicki w dzi 
wodny pomiędzy Seredem i Nieczławą (379 m. Kobyłowłoki; 372 
m. Jabłonów W.; 356 m szkowce W.), a wreszcie w okolicy 
Cały ten nieznacznie wypiętrzony pas 
odolskiej ma kierunek do grzbietu Miodoborów równoległy, po” 
dniowo-poludniowo-wschodni, od okolie przyległych wyróżnia sie 
wszędzie stosunkowo bogatem zalesieniem i znamionuje się właści- 
wymi sobie, w zwiazku ze zjawiskiem rafowem Miodoborów pozo- 
= o stosunkami geologicznej budowy. Tuż poza nim, w pobliżu 
ów jego zachodnich, biegnie zachodnia granica rozprzestrzenienia 
utworów piętra sarmackiego, należących do obszaru lagunowego 
rafy miodoborskiej. 
Po obu stronach szeregu wzgórzy trembowelsko-mielnickiego 
stopniuje się w sposób zadziwiająco prawidłowy wysokość wypu- 
izn powierzchni. Zwiększa się ona stopniowo, ale bardzo nie- 
znacznie, w miarę jak się oddalamy od tego szeregu wzgórzy. 
- Tak np. w części obszaru położonej po zachodniej jego stro- 
nie, a objętej mapami Tarnopola i Trembowli (1: 75000) najwyż- 
