186 DR. W. TEISSEYRE. 
rozwoju powierzchni łagodzą się przejściami zbyt powolnemi. 
Wszystkie obszary płaskowyżu zaklęsłego zaścieliły się trzecio- 
rzędem o pewnych osobliwszych znamionach chorologicznych, któ- 
rych nie posiadają warstwy trzeciorzędne w okolicach o stosunkowo — 
wysokiem średniem położeniu powierzchni. Sa to po części zna- — 
miona potężnego rozkwitu lub też zupełnego zaniku pewnych ` 
facies biologicznych, a po części prawidła co do następstwa ich ` 
wego typu kształtowego wzgórzy. Mimo to sa te różnice w odstę- 
pach znaczniejszych odległości poniekąd dosyć znaczne. Ç 
i wyjątkiem przytoczonych równin stepowych rozpoznajemy 
wszędzie w kształtach powierzchni międzyrzeczy Podola właściwego 
znany typ falistości płaskich a połogich, który można nazwać 
podolskim. Jest on właściwością obszarów płaskowyżu zakl ę- 
słego, nietylko podolskich, ale po części też i opolskich, a prze- 
ciwstawia się wzgórzystej opolskiej plastyce powierzchni właściwe 
zarom grzbietów Podola opolskiego. 
Może być, że tych kilka uwag wystarczy, aby się przycz 
. nić do objaśnienia głównych, ale i biet LA evi yh V 
. które opanowały budowę powierzchni Podola. Starałem się o 
_ możności w krótkosei 6 pogląd krytyczny na wskazów 
E które eo do genezy tych zjawisk, nastręczają się w toku para- 
u. Innym zaś, t. j. geologicznym 
y ramy szkicu geologiezno-geografieznego. Ja 
; à tego szkieu niezbednem i aa A sie, dak apis 
