T 
` 
PALEOMORFOLOGIA PODOLA. : 189 
łączą się w miedzyrzecza, nie odpowiada podług  przytoezo- 
nych tamże dat nigdy kierunkowi ded i did ści po- 
mostu wyżynowego. Wyjątkowo i tylko do pewnego stopnia zbli- 
żają się do siebie oba te kierunki (n. p. na Podolu, pasmo Po- 
pielichy, Brzezany S. W.). To Kean rzadzi ksztalta- 
mi powierzchni kraju zarówno w obecnym, jak 
i podezas minionych, kontynentalnych okresów jego 
rozwoju. Skutkiem tego Léstolty powierzchni każ- 
dej formacyi geologicznej podzielić można podo- 
bnie jak falistości powierzchni kraju, t. j. na pierw- 
szo- i drugorzędne. 
postrzeżenia, które poczyniłem nad wzajemnym stosunkiem 
pierwszorzędnych zjawisk paleomorfologicznych i orogra- 
ficznych, zdaja się prowadzić do następujących wniosków ogól- 
zawsze w jednaki sposób, a mianowicie z jednego boku wazkim 
stoczystości stromej, a z drugiego boku szerokim pasem 
stoczystości o pochyleniu bardzo nieznacznem. 
wóż na pozór wydawałoby się, że grzbiety te zbudowane 
są wyłącznie z trzeciorzędu, ale w istocie kryją one w swem wnę- 
trzu jądra wypiętrzeń kredowych, jurasowych, a nawet paleozoicz- 
nych 
J 
sie w jarach Dniestru i jego doplywów jednoboczne niemal garby 
powierzchni cenomańskiej, jurasowej i dewońskiej, i znowu w kształ- 
tach tych w szeregu warstw od góry na ół po sobie następują- 
erch garbów odzwierciadlają się dopiero co przytoczone, pierwszo” 
rzędne cechy morfologiezne powierzchni kredowej, trzeciorzędnej 
|. pomost wyżyny, nawet kierunek pochylenia powierzchni sylurskiej 
. na Podolu poludniowem, | . 
