. 208 DR. KAZIMIERZ MICZYNSKI. 
nych, tlenku potasu równiez. 
Szezególniejszy rodzaj ziemi wystepuje w tych utworach al- 
luwialnych na pólnoc od ujscia Popradu. Tam tez pod spadzistym 
brzegiem, ze żwirów dyluwialnych utworzonym, silne obniżenie te- 
renu powoduje wystapienie ku powierzchni wody zaskórnej i za- 
bagnienie. (Porów. Profil na str. 204). Wzdłuż całego tego brzegu 
ciągna się łaki bagniste, zasilane wodą, spływająca z wyższych 
warstw dyluwialnych, od wschodniej strony się wznoszących. Po- 
między pasem owych łak mokrych, a piaszczystymi utworami Du- 
najca występują na małej przestrzeni gliny dość zwięzłe o pod- 
glebiu ilastem na podłożu z piasku siwego. (Profil XIII, Tab. I). 
Odznaczają się one znaczną zawartością żelaza, a szczególnie wielką 
kwasu fosforowego (0.203"/), jakiej nigdy przedtem nie widzie- 
liśmy. (Anal. VIII. Pomimo tak znacznej zawartości kwasu fo- 
sforowego i mimo szczupłego nawożenia, pszenica zasiana po koni- 
czynie wylega i kiepski plon w ziarnie daje. Przyczyna tu zdaje 
się być przedewszystkiem mała zawartość węglanu wapna. 
sticzew w swych „Studyach nad zachowaniem 
się fosforanów w różnych ziemiach*1) wypowiada zda- 
nie, że fosforany glinu i żelaza w ziemi się znajdujące, rozkładają 
się pod wpływem wody i węglanu wapniowego w ten sposób, iż 
ostatecznie tworzy się fosforan wapniowy dużo łatwiej niż tamte 
dla roślin przystępny. Obecność większych ilości węglanu wapna 
działa więc na uruchomienie kwasu fosforowego w ziemi. i umożli- 
wia korzystanie z jego zasobów. Czy w tym wypadku do tego 
sposobu uciec się należy, to dopiero mogłyby wykazać bezpośre- 
dnie > wapnieniem roli doświadczenia; rzecz jednak wielee prawdo- 
podobna. 
Kwasu fosforowego zawartość podobna jak w glinach dyluwial- 
D 
1) Berichte der deutschen Chemischen Gesellschaft. Berlin 1886. 
