214 DR. KAZ!MIERZ MICZYNSKI, 
3. Pszeniea. 
4. Jęczmień. 
b. Owies. 
6. Ugór. 
Lub tez na troche lzejszych miejscach: 
1. Nawóz. Ziemniaki, ew. buraki SE 
2. Zyto,ew. jeezmien lub orkisz 
3. Koniczyna 
4. Pszenica 
5. Owies 
6. Ugór 
Plon pszenicy mm Ro 5:50 q., żyta 6 q., jęczmienia 
6:50 q., owsa 45 q., q., grochu 6 q. Koniczyna zasiewana 
Z Qi udaje sie eed — Ziemniaki dają 20—40 q. 
widzimy, plony tutaj sa znacznie gorsze (z wyj. koni- 
ioy niż na glinkach dyluwialnych i wogóle na wszystkich po- 
przednio opisywanych, mimo że analiza chemiczna szczególnego 
ubóstwa w składniki nawozowe nie wykazuje. Tutaj w grę wchodzi 
niekorzystna mechaniczna struktura ziemi. W glinach tych uprawa 
jest bardzo utrudniona, nie pozwalaja one wyzyskać dobrze obor- 3 
nika — i potrzebuja koniecznie w tamtejszych warunkach ugoro- 
wania. Udawanie się koniczyny zawdzięczać należy nie tylko więk- | 
szej trochę zawartości wapna w glebie i podglebiu, ale także i temu, 
R koniczyna w płodozmianie tu stosowanym powtarza się rzadziej, 
i 3 
iO co 
dania ziemi przeprowadzone w laboratoryum nie zdołaja e 
Ba 
dotychezas jeszeze w przeważnej liezbie przypadków, dać praktycz- 
nemu rolnikowi stanowezej i eege odpowiedzi, co do 
właściwego postępowania z dana z 
Do tego celu prowadzą La 1 uisi doświadezenia na- 
wozowe umiejętnie wykonane. Jednak, by takie doświadczenia umie- 
a 
niejsze zbadanie ziemi, wtedy bowiem nie idzie się na chybił, 
bać a temsamem wynik sempe y pewniej i prędzej osiągnąć 
Jak jednej strony ag MED i wytwarzanie od- 
mian dia: uprawnych, (s jak najlepiej do danej 
