Treur gezang. 153 



*, Eer'waarde Ervarenis , die ons op weg verzelde , 



„ En wonderen vertelde ^ 

 5, Lonkte ons noch vriendelyk toe ; als eene grootefchaar^ 



„ Met yjjelyk misbaar^ 

 3, De wapenkreet verhief ^ en driejl kwam aangevloogen^ 



„ Ê/2 , ■ met verwilderde oogen, 

 „ Fluks toegefchooten^ ons in harde khJJiers Jloeg , 



„ En helfchen fchrik aanjoeg. 

 Zoo f prak de Wysheid : en de Deugd herhaalde 't zuchten^ 



Om air die ongenuchten^ 

 Om air die letzels , die haar Jliiytten , op het pad , 



Naar Salems glorie-ftad. 

 Ik beefde : - - en myn gemoed zwol op van mymeringen^ 



Die 'k waagen zal te zingen , 

 P^an rnymeringen , die de gryze Ervarenheid 



My inblaajl^ nu zy fchreit. 

 Want iedrefnik , voorwaar ! die afbreekt onder 't weeneUy 



En elke zucht in 't fteenen , 

 Verfch aft my nieuwe ftof voor 't fleepend Treur gezang. 



En rekt myn toonen lang, 

 Jsleen ! 'k heb geen' Hippokreen , noch liefdedrank , van 



nooden , 



Hoe gul my aangebooden , 

 Geen fchuimend druivenbloed : een enkle tranendrop 



Beurt mynen luitn in top ! 

 Te'fchreyemnet de Deugd ^ u ^Wysheid ^ te beklaagen^ 



O ! dat 's myn groot ft behagen ! 

 Dat geeft verrukking , dat geeft aa?idrang aan mynflem^ 



En aan myn jammren klem ! 

 Geen Attila ^ omfluwd met miUioenen Hunnen y 



Zou my dit kermen gunnen; 

 paar hy het Roomfche ryk verdelgt , te vuur, te zv)aard; 



En Deugd y noch fVysheid^ fpaart, 



Kk 5 Maaf 



