der Inëntinge. 339 



getuigenis van Uw eigen hart. Springt 

 hec niet zonityds op van vreugde ? 

 Voekge niet eene innerlyke vergenoe- 

 ging, wanneer Gy Uwe kinderen, bo- 

 ven zoo veele anderen, bevoorrecht 

 ziet? Maar kent Gy ook wel Uwe 

 verplichting ? Tracht gy wel Uwe 

 vrienden en maagen zoo gelukkig te 

 maaken, als Gy zelven zyt? Zoekt 

 Gy wel door openbaare bewyzen van 

 Uw^e blydfchap hen over te haaien, 

 om, door eene gelyke onderneeming, 

 dezelfde vreugde deelachtig te worden ? 



Zulke onverwachte veranderingea 

 gaven my grooten moed. En ik was 

 reeds met de inenting by meer dan 

 honderd, zoo Europeezen, als Inlan- 

 ders en Slaaven, allergelukkigft ge- 

 vorderd, wanneer ik, op den eerften 

 van Herfflmaandv^n denvoorleedenen 

 jaare, in het huis van eenen Uwer 

 braaffle Ingezetenen geroepen wierd. 



Men (lelde my een meisje van vier 

 jaaren voor. Zy fcheen uiterlyk ge- 

 zond 5 en bekwaam , om de inëntinge 

 te ondergaan ( Ik ben verplicht, dit 

 hier by te voegen, om den lafter, 

 dien men den Ouderen en den Genees, 

 heer heeft zoeken aantewry ven , als of 



Yy 2 die 



