Muziekaak Ondtrwerpen. 4$ 



ieder zoo verre niet ziet, maar Hechts 

 denkt, het is een adagio, een allegro 



eriz: --— 



De grönd-toonen over de groote dejtfe * 

 worden tot vroiyke en hevige, gelyk die 

 over de kleene derde, tot droevige en te- 

 dere gemoeds beweegingen, in 'tgemeea 

 iets bekwaamer gevonden ; hoe gering het 

 verfchil tuffchen de redematen 4 — 5. en 

 5 — 6, ook zy; de groote terts fpreid de 

 dierlyke geeften, uic hoofde van meerder 

 trillingen in eenen zelfden tyd verwekt, 

 meer uit, en veroorzaakt, wegens meer-» 

 der gelyke invallingen i levendiger en klaar- 

 der, maar de kleene terts, uit tegen ge« 

 Helde reden, flaauwer indrukzelen. — 



Deeze verfcheidenheid word grooter, 

 wanneer men de groote en de kleene terts 

 afchter elkander of daadelyk hoort, of wan- 

 neer men zich leevendig verbeeld, hoe 

 naar de kleene, maar hoe levendig de groo» 

 te terts luid. 



Men kaii door middel van toonfpraak al-* 

 Ie veizinnelyke zoorten van hartftochten, 

 in allerhande veréifchte graden, verwek-* 

 ken, onderhouden, verflerken, verzwak* 

 ken en dempen; verwekken, voor zoover* 

 re het maat gezang de taal van zulk een 

 hartftocht fpreekt, onderhouden door ge- 

 lykzoortige, veriterken door levendiger ^ 



