146 Re den eer ing over Nuttige* 



niet aan op het weeten, maar op het kun- 

 nen; de fmaak, die ons zommige toonen 

 voor bevallig, andeie in tegendeel voor 

 ongenoegelyk doet keuren, is de fpi!, op 

 welke het rad der Muziekkunft draait , 

 vind zich imand door natuur] yke drift ër 

 -toe aangenoop*-, hy onderitelt, wat hetn 

 behaagt, is goed, wat hem niet behaagt, 

 deugd ook niet; daar op viert hy zynen 

 geeft den ruimen teugel , en met eenen 

 Muz^ekaalen fraaak begaaft zynde , be- 

 driegt hy zich zelden in deeze onderftel- 

 ling; Doch vraagt de Edele weeigierig- 

 had, wa \rom is het goed? waarom moet 

 men dus en niet anders werken? waarom 

 luiden de toonen hoog, laag, fterk, zwak? 

 waarom zvn zommige wan en andere wel- 

 luidende ? en wat zyn toonen? wat is het 

 oogmerk van dit alles? hy weetzuiks zeer 

 wel, maar kan het zoo juift niet zeggen: 

 en waaEpm niet? om dat hy 'er geen ver- 



ftand \^p heeft. Het verftand is een 



vermoogen om zich iets duidelyk voor te 

 Hellen ; onze redeneeringen richten zich 

 naar de oordeelen; de oordeelen, naarde 

 begrippen, en deeze hebben verfchillende 

 graaaen van klaarheid wie, by voor- 

 beeld, van een menuet verder niet te zeg- 

 gen weet, als dat ze een Muziekftuk is, 

 die heeft 'er een onduidelyk begrip van, 



wie, 



