4 VOOKREDE- 



kere dieren en andere voorwerpen als eene eigenaardigheid in de B. J. Kw. , die wel blijk- 

 baar van Indische afkomst is (1) , doch waarvan hem uit de oude Indische heldendichten 

 geen spoor vóór den geest staat , en die waarschijnlijk eerst in nieuwere Indische omwerkin- 

 gen voorkomt. Een ander, nog vrij wat belangrijker, punt, waaromtrent eene nadere ver- 

 gelijking wenschelijk ware, betreft de herhaalde en uitvoerig beschrevene zelfoffers van 

 vrouwen in de B. J., van Soendari, die met het lijk van haar^ man, van Hidimbi, die 

 met dat van haar' zoon den brandstapel bestijgt, van Satyawati en hare dienstmaagd, 

 die zich bij 't ligchaam van den gevallen' Salja doorsteken. Noch in Waed's overzigt , 

 noch in eene van mijne andex'e Indische bronnen vind ik de minste zinspeling op een van 

 die gevallen, ook daar niet, waar zij natuurlijk moest verwacht worden. VoN Bohlen 

 [Das alte Indien) zegt in zijn hoofdstuk over de verbranding der weduwen (I, 295) uit- 

 drukkelijk, dat er in de Maha-barata slechts ée'ne plaats bestaat, welke eer en roem 

 verzekert aan de vrouw, die zich met haar' overleden man laat verbranden; en Lassen 

 (Indische Alterthumskunde , I, 493) voert ten bewijze, dat het gebruik van die verbranding reeds 

 bestond , toen de M. B. in haar' tegenwoordigen vorm werd zamengesteld , alleen het voorbeeld 

 van Madei , de gemalin van Pandoe, aan (2). Zou hij zich daartoe bepaald , kon Von Bohlen 

 zoo geschreven hebben , indiende voornoemde gevallen, met de opmerkelijke bijzonderheden, 

 waardoor zij ten deele van de gewone weduwenverbrandingen afwijken, ook in de M.B. voorkwa- 

 men ? Onder meerdere omstandigheden, welke tot die verdenking bijdragen, wil ik alleen nog op- 

 merkzaam maken op den naam Satyawati , die in de B. J. aan Salja 's gade , in de M. B. daar- 

 entegen aan eene andere vrouw , de moeder van "VVjasa , behoort. Daarin toch schijnt eenige aan- 

 leiding te bestaan, om ook de gansche beschrijving van Salja'S laatste zamenzijn met zijne vrouw 

 voor een later invoegsel te houden. Welligt behoort daartoe ook zijn voorafgaand onder- 

 houd met Nakoela, dat mede in Ward's overzigt gemist wordt. AI die plaatsen be- 

 slaan gezamenlijk nog geen zevende gedeelte van den inhoud der B. J. Kw. ; maar het is 

 juist dat gedeelte, waarvan hare dichterlijke waarde inzonderheid afhangt. Indien dus het 

 vermoeden zich kwam te bevestigen, dat dit alles geen' grond heeft in de 31. B., indien 

 daarbij , om van andere afwijkingen niet te gewagen (3) , het optreden van Swéta in 't be- 

 gin van de B.J. van nieuweren oorsprong bleek te zijn (4), zou er, bij 't algemeen en groot 

 verschil, dat zich in de wijze van behandeling tusschen de beide dichtwerken kennen 

 doet, weinig meer noodig zijn, om de uitspraak van V. Humboldt te regtvaardigen , dat 



(1) Inderdaad wordt in Waed's hoofdstuk over liet Indisch krijgswezen , op ^ezag der Poeranas, 

 hetzelfde gebruik beschreven , en ongeveer dezelfde slagorden opgenoemd , die in de B. J. voor- 

 komen. 



(2) Had daarbij niet ook de verbranding der weduwen van "Wasoe-déwa en KrSsna behooren 

 genoemd te zijn, die op blz. 705, Aoot 2, van 't zelfde werk vermeld wordt? 



(3) Zie bv. Gesch. der PandawcCs., in de noten bij §§ 63, 64, 65. 



(4) Zie Gesch. d. Pand. § 54. noot. 



