8 TOORREDE. 



zijn , br. op de bouwvallen van Soekoeh en Tjetd , op den berg Lawoe , in 't midden van Java , 

 gelegen, die tot de 14de of 15^^ eeuw van onze tijdrekening schijnen te behooren (1). Doch 

 om dit te doen gelden , zou men moeten aannemen , dat de B. J. Kio. in hare tegenwoordige 

 gedaante nog eeu' geruimen tijd, minstens wel een of twee eeuwen, later geschreven was, 

 dus in den tijd, toen de Islam reeds over geheel Java heerschende en ten volle gevestigd 

 was. Zonder de mogelijkheid hiervan te willen bewisten , moet ik evenwel doen opmerken , 

 dat de B. J. Kw., zoover ik weet, in taal en voorstellingen niet het minste spoor van 

 Arabischen invloed verraadt (2), die in alle nieuwere Javaansche geschriften zoo kenbaar 

 is; dat de vorm en 't gebruik van de vele Sanskritsche woorden over 't algemeen 

 vrij is van die vervalschingen en verbasteringen, waarvan de nieuwere Javaansche poë- 

 zij , inzonderheid ook de latere omwerkingen van de B. J., wemelen (3), en dat het Poly- 



(1) Zie de beschrijving en afbeelding van de oudheden en opschriften van Soekoeh en Tjëta door 

 Dr. Vas der Vlis in Deel XIX van de Verhandelingen van H Bat. Genootschap. De ontcijfering 

 van 't oude letterschrift der inscripties schijnt over 't algemeen gelukt te zijn, hare vertaling daar- 

 enteo^en niet het minste vertrouwen te verdienen, en weinig meer dan een willekeurig verzinsel te 

 zijn van des schrijvers inlandschen raadsman, den Raden Ngahehi Ra>fGGa Waksit», die bij zijne landge- 

 nooten voor een' groot geleerde doorgaat, en het daarom -waarschijnlijk beneden zich achtte, hier zijne 

 onkunde te erkennen. Van het tiental jaartallen en jaarspreuken, die er gevonden zijn, wordt ééa 

 door 1228 verklaard (= A, D, 1306); al de overige wisselen van 1360 tot 1378 (A. D. 1438 tot 

 1456); maar de teekens voor 2 en 3 zijn niet zeer duidelijk onderscheiden, en kunnen ligtelijk met 

 elkander verward zijn. 



(2) Er komen wel enkele woorden in voor, waaraan bij gissing eene Arabische afkomst is toe- 

 geschreven; maar ik geloof, dat hun aanwezen in de B. J. Kw. alleen als een voldoend bewijs van 

 de ongegrondheid van zoodanige afleiding gelden mag. 



(3) Over 't algemeen kan men zeggen, dat de vorm en de beteekenis van de Sanskrit- woorden, 

 zoowel eigennamen als andere, die in de JS. J. Kw. voorkomen, zooveel het verschillend schrift- 

 stelsel toeliet, onveranderd zijn overgenomen; en van de schijnbare verschillen, die zich daarbij 

 voordoen, is waarschijnlijk nog een groot gedeelte aan de onvolkomenheid onzer Sanskrit-woor- 

 denboeken toe te schrijven. Zoo er nogtans enkele wezenlijke afwijkingen zijn aan te wijzen, zij 

 komen toch in geene vergelijking met de verregaande verbastering en verwarring, die in de nieu- 

 were Jav. poëzij door onkunde en misverstand is te weeg gebragt. Van geheel anderen aard is nog 

 de verhouding van eene zekere klasse van woorden, wier overeenkomst met gelijkbeduidende Skr. 

 woorden wel het vermoeden wekt van eene Indische afkomst, maar die tevens in verschillende 

 Polynesische talen een zoo overoud en volkomen gevestigd burgerregt bezitten, dat zij althans in 

 betrekkelijken zin als werkelijk inheemsche te beschouwen zijn, en dat hunne overname, indien 

 zij werkelijk ooit heeft plaats gehad, niet anders kan gedacht worden dan in een zeer ver ver- 

 wijderd tijdperk, waarvan waarschijnlijk de heugenis reeds lang verloren was, toen men nog 

 voortging, nieuwe woorden uit het Skr. te borgen. Het is deze soort van woorden, die den Ber- 

 lijnschen Hoogleeraar Bopp geleid — of verleid? — heeft tot de inzigten, ontwikkeld in zijne verhan- 

 deling Over de verwantschap tusschen de Indo-Germaansche en de Maleisch- Polynesische talen, 

 die te vinden is in de Abhandlungen der Kon. AJcademie von Wissenschaften zu Bei'lin van 1840. 



