GESCHIEDENIS der PANDAWAS. xiii 



§ 14. Ongeveer gelijktijdig met de Pandawa's ■werden te Hastina hunne latere tegenstanders 



I 



(2 2) familie. — Uit den achtergelaten' helm werd DjajaDRaTa of TiRTa-xaTa geboren, die door 

 Sampaxi (elders Sapwani) of WiDjawASTRa, den "Vorst van Bmid Kling, als zoon werd 

 aangenomen. — "Wat de twee jongste Fanddwa's aangaat , vind ik omtrent hunne geboorte 

 alleen vermeld , dat hunne moeder Madrix het toovermiddel Adji Foentd van Koenti leende , 

 en daardoor zwanger werd van tweelingen. [Lk. VII, Bimd JBoenJcoes.) Deze zonen van 

 Madrix blijven op den duur tot eene zeer ondergeschikte rol beperkt. Zelfs in de B. J. (LIX, 13) 

 worden zij nog als zeer jong voorgesteld. Over 't geheel zijn zij niet veel meer dan figu- 

 ranten, en staan steeds geheel in de schaduw bij de drie oudere broeders. Deze vertoo- 

 nen reeds in de IjIc. doorgaans dezelfde karakters , die hen in de B. J. onderscheiden. 

 JoEDiSTiRa is een toonbeeld van vroomheid en goedhartigheid , maar drijft die deugden soms 

 tot een onverstandig uiterste , dat de billijke verontwaardiging van zijne medestanders opwekt , 

 ofschoon hij anders in persoonlijke dapperheid voor niemand onderdoet. Biiia is een ware 

 wildeman , een halve loetd , wiens ontzettende ligchaamskracht alleen voldoende is, om aan zijne 

 broeders het overwigt boven de honderd Kordwa's te verzekeren. Hij is als de regterarm, 

 ja niet zelden in letterlijken zin de drager van zijn geslacht. Bij hunne gezamenlijke 

 togten neemt hij dikwijls den een in zijne haarspeld , den ander in zijne borstkuil , de twee 

 jongsten ter wederzijde in de plooijen van zijn' gordel , en voert hen zoo overal onzigt- 

 baar met zich. Zoo- varen zij ook ten hemel, nadat hunne aardsche loopbaan volbragt is. 

 Die reuzenkracht is gepaard met eene ontembare ruwheid van inborst en manieren, die er 

 hare eer in schijnt te stellen, om alles te verachten, wat anderen ontzien. Hij drijft in 

 de B. J. meêdoogenloos den spot met JoEDiSTiRa's gewetensbezwaren en ARJDOEXa's teêr- 

 hartigheid (XXXI, 24 — 5, LUI, 21 — 2), en ziet met weerzin zijn' strijdlust belemmerd, als 

 vijanden en vrienden zich weenend rondom hun' stervenden leeraar verzamelen (XVII, 7 — 9). 

 In de Lh. drukt zich dat karakter eigenaardig uit in 't grove NgoJco , dat zijne bestendige 

 en onvermengde taal uitmaakt , onversckillig tot wien zijne rede gerigt zij. Om hem uit 

 den slaap te wekken , is 't niet genoeg , hem met een mes te steken , of een' steen op zijne 

 enkels tot gruis te werpen : men moet een eind bamboe met de losgestooten vezelen tusschen 

 't haar van zijn' toon vastwoelen, en daarmee een' krachtigen loop nemen. Om zijne bruid 

 te liefkozen, zwaait hij haar door de lucht, en kaatst ze omhoog, als of het zijne knods 

 ware. Die knods 7.e\\e [Loliita , de bloedige; of Lohitd-moekd , bloed muil) is de grootste 

 schrik des vijands ; maar weinig minder gevaarlijk zijne nagels , die onder 't worstelen van zelf in 

 't ligchaam van zijn' vijand dringen, en het zijns ondanks verscheuren (zie beneden, bij §26). "V^aar 

 anderen te paard of op olifanten of wagens rijden , gaat hij altijd te voet. Slechts eenmaal in 

 de B.J. (XXXn, 3 — i) zien wij hem op een' wagen stijgen; maar het is juist, wanneer alle an- 

 deren zijn afgestegen, om zich voor 's vijands geschut te dekken. Ardjoexh is een ridderlijk 

 held, en houdt in menig opzigt het midden tusschen zijne oudere broeders. In de Lk. on- 

 derscheidt hij zich inzonderheid als de lieveling, meer nog dan de aanbidder, van de schoone 



