TWEEDE ZANG 



donkere regenbui. De wringiris (1) schudden hun loof, en schenen te treu- 

 ren als eene vrouw, die, met haar' echtgenoot te rusten liggende, zich onver- 



10. wachts door hem verlaten ziet. *De spitsen der poorten schenen den Konino- 

 van Dwurawati op weg te willen afwachten, verlangende dat hij spoedig 

 komen mogt; de deurstijlen stonden als gereed, om zich te buigen (2) voor 

 den komende. Ook zag men tjampaku-boomen langs den weg, wier takken, 



11. door den wind bewogen, schenen te wenken, en eene vraag te rigten * tot 

 den naderenden groote. Zij waren als Banowati, die tjampaka- takken, 

 vragende naar de zonen van Pandoe (3), of zij niet meekwamen met Vorst 

 KRësNa. Het geratel van den wagen en 't geflonker der edele gesteenten 



12. scheen de vragende te beantwoorden en toe te lonken;* het was of zij ant- 

 woordden : // Gij vraagt ons , of de zonen van Pandde medekomen : neen , 

 //geen hunner vergezelt ons. Ardjoenu is achtergebleven te Wirata met 

 //al zijne broeders: niet een is meegekomen." — De takken, door den wind 



13. bewogen , schenen zich onbevredigd af te wenden, '* teleurgesteld in hunne vraag , 

 dewijl ARDJOENa niet mede kwam naar Astina: hoe toch had hij verzuimd den 

 Vorst van Dwarawati te vergezellen, om het rijk op te eischen? — Zooda- 

 nig was de uitdrukking van al, wat zich op den ^^^ vertoonde. De bloe- 



14. men wilden zich in de ravijnen storten ; * 't geboomte langs den weg , door 

 den wind getroffen , zag er gehavend uit , als ware 't van droefheid , dat geen 

 der Pandawa's meekwam; de tjoetjoer (4) scheen angst aan den dag te 

 leggen door zijne afgebrokene toonen; de pan dan -bloemen, neêrzijgend op 

 de steenen, vergingen van diepe droefheid, omdat geen van Pandoe's zonen 

 volgde. 



DERDE ZANG. 



P A N K o E R. 



1. De vleermuizen, die schommelend aan de takken hingen, deelden in de 



(1) De bekende boom, die de voorpleinen van Ja vaansche vorsten en aanzienlijke hoofden pleegt te 

 versieren: de jicus Indica. 



(2) Eigenlijk een sëmbah te maken, d. i. bij 't buigen van 't hoofd de zaamgelegde handen tot 

 voor 't aangezigt opheffen: de gewone Oostersche groet jegens een' meerdere. Ook in 't vervolg 

 heb ik daarvoor naar omstandigheden zich buigen, eerbiedig groeten of iets dergelijks gebniikt. 



(3) Inzonderheid Ardjoenu, den minnaar van Banowati: zie Gesch. d. PP. § 18, noot, 



(4) Een vogel, ook kadasih genoemd; zoo men zegt, eene soort van zwaluw. Aan zijn geluid 

 wordt eene onheilspellende beteekenis gehecht. Vgl. XL VII, 3, en LXIII, 3 — 5. 



