V IJ F D E Z A X G. 



11 



blik zette haar nieuwe bevalligheid bij. Grillige manieren en onbeteugelde 

 spraakzaamheid stonden haar Avel; alles was haar ten sieraad, iedere beweging 

 paste haar. Zij gebruikte geen reukwerk noch bloemen, ofschoon de bloem- 



4. bedden 't gansche hof van Astina, vervulden. * Weende zij, dan werden 

 de harten nog vaster in 't net der liefde gewikkeld. Ruischend kwamen de 

 bekoorlijkheden haar overstelpen, en schenen elkaar de plaats te betwisten. 

 Als zij 's morgens te voorschijn trad, bij de eerste schemering van het dag- 

 licht, kwamen de schoonheden zich van alle zijden aan haar ligchaam hech- 

 ten; van 't opgaan der zon wiessen zij aan en hoopten zich op, den middag 

 en avond door, tot den ondergang toe, en met middernacht woeijen zij haar 

 zacht suizend tegen, en kleefden aan haar ligchaam (1). 



5. * De schoone Banowati dan zag verlangend uit naar den ondergang der 

 zon, dat zij haar tot de kim mogt zien dalen, — de goddelijke zee van ho- 

 nig (2) ! Intusschen was BaskhrE (3) in zijn' loop naar 't westen nog slechts 

 een weinig gedaald, en rekte en vertraagde zijn' gang, als of hij nog niet 

 verzadigd Avas van 't aanschouwen der schoonheden van Astina' s hofplaats. 



0. * 't Was of hij voortgaande telkens omzag, en zich verlustigde in den aan- 

 blik van de vrouwen in 't binnenhof, brandend van liefde voor Banowati. — 

 Eindelijk ging DiwANKaRa (3) onder; maar 't was of hij zich misnoegd ver- 

 wijderde, ontevreden over de hof bewoonsters, waarvan niemand hem volgde 

 in zijne westelijke vaart. — Met luidruchtig getier komen de vogels in over- 



7. haaste vlugt zich schuilplaatsen kiezen. * Want de Maangod zal aanstonds 

 aan den hemel verschijnen; en de vogels, bevreesd om gezien te worden, 

 nemen de wijk in den tuin, als een, die vele gemalinnen bij afwisseling be- 

 zoekt, maar door overmaat van liefde, die hem 't hart van verlangen doet 



(1) De vertaling vooral van de laatste strophe is "weêr niet zeer naauwkeurig, hetgeen ten deele 

 aan de onzekere beteekenis van sommige woorden van den tekst, en ten andere aan gebrek van een 

 genoegzaam aantal Hollandsche synonymen voor al de woorden van schoonheid, bekoorlijkheid , enz. 

 is toe te schrijven. — De dichter schijnt zich de bekoorlijkheden van Baï^owati te hebben voor- 

 gesteld als bloemen of liefelijke geuren, die zich als een regen over haar uitstortten. 



(2) Dit schijnt te moeten Avorden opgevat als een vleijende naam van Banowati: want de be- 

 grippen van zoetheid, welriekendheid en schoonheid, van 't geen de zinnen van smaak, reuk engezigt 

 streelt, zijn in de Jav. poëzij zeer naauw verAvant, en worden dikwijls verwisseld. De uitdrukking 

 zee van honig is dus wel geschikt, om een ideaal van aanminnige schoonheid aan te duiden. Zie 

 verder Kr. aant. — Voor 't overige zal men opmerken, dat de dichter hier in zijn verhaal teruggaat, 

 om te beschrijven, hoe Banowati haar' gemaal afwachtte. 



(3) De Zonnegod. 



