ACHTSTE ZANG. 21 



32. en naar den hoogsten roem der s atria 's te streven, ■•■toen stemden alle 

 vorsten en hoofden, die de partij der Pandawa's v/aren toegedaan, zamen 

 in den aandrang, om ten strijde uit te rukken. 



NEGENDE ZANG. 



P A N K o E R. 



1. De prinsen van Wirata, SÉxa, WiRa-saNKa en OETaRa, eisclien onstuimig 

 den aanval, en met hen de vorstenzoon van Tjampala, Raden ÜRësTa- 

 DYOEMNa. Door hun' aandrang Avorden al de opperhoofden meegesleept; 



3. de vorsten geven gezamenlijk hunne roepstem gehoor. * De trommen wor- 

 den geroerd , de bekkens weerklinken , en onder luid rumoer scharen de hel- 

 den hunne gelederen. Des morgens vroeg rukt men uit de stad van Wirata 

 met luidruchtig gedruisch te velde. De menigte des volks met zijn' schit- 

 terenden krijgsdos vertoont zich als de opgang der zon (1), wanneer zij, 



3. pas aan den oceaan ontstegen , * om het aardrijk te verlichten, ten halve zigt- 

 baar wordt boven de toppen der bergen , en alles door hare stralen met een' 

 gloeijenden tint overdekt: de wolken , de wouden, de bergen , alles wordt in gloed 



4. gezet door de stralen der morgenzon : * zoo was het heir der Pand a w a's. De 

 menigte der gelederen was als eene zee, die haar bed verlaat , en, buiten hare 

 oevers getreden , groote wouden onder water zet : zoo was de weg met digte 

 drommen vervuld. Wijd en zijd zag men allerlei wapendos schitteren, de roode 



5. (kleederen) met de roode in afzonderlijke groepen vereenigd , de gele , * de groene , 

 de zwarte, iedere kleur bijeen, zonder verwarring, elders blaauwe, paarsche 

 en witte, in verschillende benden, zonder vermenging, afgedeeld. Ontelbaar 



6. was de menigte der gelederen; * als de donder daverden de stemmen des 

 heirs. Overal straalt het, en flikkert en vonkelt, de glans schiet in 't 

 rond met de kleuren des regenboogs; 't geschitter der juweclen Avagens, 

 zamen vloeij end met het wapperen van vlaggen en vaandels en den wapenpraal 



(1) Of juister: als een landschap door de opgaande zon beschenen. Maar ook dan nog schijnt 

 het denkbeeld niet zeer gelukkig. Immers het uittrekkende heir ontleende werkelijk, eren als het 

 landschap, zijn schitterend voorkomen aan de opgaande zon; en de vergelijking is du.s, zoo als het 

 i:i de wiskunde heeten zou, identisch, zonder wezenlijke beteckenis. 



