TIENDE ZANG. 23 



TIENDE ZANG. 



S E I N A T 1. 



1. Aan 't einde der gelederen van den held van Djoedipati sluiten zich 

 die van den edelen ÜANANDjaJa, in sierlijk krijgsge waad gedost. Hij zelf is 

 gezeten (1) op een' juweelen wagen, schitterend met veelkleurigen gloed, en 

 gedekt door een gouden zonnescherm, dat een stralend licht in 't rond 



3. spreidt, 't Is als een kleine berg, die in vuur staat, * gereed om door zijn' 

 gloed de stad van A s t i n a in de asch te leggen , en met haar' vorst te ver- 

 delgen'. Het wapperend vaandel voert ten teeken een' aap, die den mond 

 krijschend openspert (2). Het wordt vergezeld van den donder der wol- 

 ken , die weêrlicht en bliksem uitschieten ; flikkerglansen en bliksemschich- 

 ten doorkruisen 't luchtruim, en regenbogen verschijnen aan den hemel, 



3. * als voorboden der overwinning in den strijd. 



Verder volgen Madrim's edele zonen, NAKOELa en SADÉwa, gezeten op een' 

 wagen djong ban go en dj ring (3), d. i. van paarschkleurig juweel. 

 Zij hebben het voorkomen van een paar minnegoden, die 't binnenhof van 



(1) Het -woord gezeten is hier, gelijk in de meeste gevallen, waar van 't berijden van een' wagen 

 gesproken wordt, in den tekst niet uitgedrukt. Soms vindt men bepaaldelijk van staan in een' Ava- 

 gen gesproken (bv. XIV, 1 ; XXXVIII, 6) ; maar dit schijnt toch, althans in de omwerkingen , niet als de 

 gewone houding bedoeld te zijn. Ik heb de zaak niet genoeg opzettelijk onderzocht, om er iets zekers 

 van te kunnen zeggen, maar meen mij te herinneren, ook in oude inlandsche afbeeldingen de berijders van 

 wagens altijd in zittende houding te hebben gezien. Zoo is het althans op plaat 63 van Raffles, 

 en op plaats 21 van Crawfued's Hist. of the Indian Archipelago, II; maar op de laatste 

 is het geen strijdwagen, en de eerste kan hier misschien ook niet in aanmei'king komen. In In- 

 dische beeldhouwwerken vindt men daarentegen, volgens Vox Bohlen (II, 70), de helden, even 

 als die van Homerus, op den strijdwagen staande voorgesteld. Dat zij er evenwel ook op zaten, 

 kan blijken uit Bagawad-gita, I, 47. Waarschijnlijk was dit laatste de gewone houding, zoo- 

 lang men niet in den strijd was. 



(2) Vgl. V. BoHLEX, II, 70: «Achter op den wagen van den veldheer, welligt ook van alle wa- 

 » genstrijders , wapperde (in de legers van Oud-Indië) een vaandel met het devies van den held; dik- 

 )> wijls waren ook aan beide zijden van den wagen tot sieraad kleine, driehoekige vaandels aange- 

 1) bragt." 



(3) Deze woorden, uit het Kw. overgenomen, beteekenen waarschijnlijk geheel iets anders, dan 

 hier gezegd wordt, namelijk: [met] een zonnescherm gelijk dj ring. Dit laatste is een boom, anders 

 djènkol genoemd, die volgens G. R. bruine bladen heeft. Misschien heeft de vergelijking op die 

 kleur betrekking, zoo als in XI, 4 (Avaar echter van groene kleur sprake is), misschien ook op de 

 gedaante van den boom. 



