76 



BRATA..TOEDA. 



6. * Met wrevel in 't hart staat Vorst Karnb verlegen en ontmoedigd, daar 

 hij zijn' vijand niet zien kan. In 't blinde schiet hij zijne pijlen. Ten uiterste 

 gejaagd en onrustig, doet hij zijne schichten in 't rond als voetangels neder- 



7. vallen, (schiet) regts en links, naar beneden en naar omhoog, *houdt ze on- 

 der de oksels geklemd , den een' met de veder naar voren , den ander naar 

 achter. Verbijsterd staat hij in 't rond te staren, en wendt het hoofd vol 

 angst naar alle zijden heen. 



GATOTKaTja roept hem uitdagend toe, met eene stem als 't gebulder des 



8. donders, om op zijne hoede te zijn in den strijd. * Woest en overmoedig 

 luidt zijne taal. 't Is of aarde en hemel zallen instorten. Door de drie we- 

 relden dringt zij al donderend heen , en vervult het gansche luchtruim , en 

 gonst in de ooren met verdoovend geraas, 't Is als de stem van Bat ara 



9. IvaLa, wanneer hij in toorn het aardrijk verslinden wil, * terwijl hij zich uitbreidt 

 in bovennatuurlijke gestalte. 



SoERja-POETua roept hem toe : //Kom , laat ons op den grond vechten , dat 

 //wij elkander kunnen zien!" Tevens spant hij den boog, en allerlei werp- 



10. tuigen stijgen bij zwermen ten hemel, maar zij vermogen niets. * Snorrend 

 streven zij omhoog, maar niet één treft het doel. Bij rijen en lagen opeen- 

 volgend, komen zij van alle kanten in menigte opzetten (1), maar zonder 

 vracht. De Bram ast ra wordt afgeschoten, en verheft zich ten hemel, zoo- 



11. dat de omtrek als door fakkels wordt verlicht. '^ Tot viermaal toe spant hij (2) 

 zijne wondermagt in. Awangga's Vorst lost pijl op pijl, maar van al de 

 afgescbotene wapenen dringt niet één (in 's vijands ligchaam) door. 



GATOTKaTja, door drift vervoerd, strijkt in dreigende houding neder, om 



12. zijn' tegenpartij der het hoofd af te houwen. "^ Met verlegenheid ziet de Vorst 

 van Awangga, dat al zijne pijlen op zijn. Beangstigd en gejaagd grijpt hij 

 schielijk zijn' kanta. Hij legt aan, fel vlammend vliegt de kanta heen, 



13. dringt in de borst van GATOTKaTja, * en doorboort hem geheel. Hij ont- 

 stelt, de edele GATOTKaTja, maar voelt geene vrees voor den naderenden dood ; 

 slechts wenscht hij in den dood zijn' vijand meê te slepen. Hij tracht zich 

 op den wagen van den Zonnezoon te storten; maar deze is op zijne hoede, 



14. en springt ijlings uit den wagen neder. GATOTKaTja valt * op KARNa's wa- 



(1) Of, volgens O: » stapelen zich (nedervallend) op den grond"? 



(2) Wie? dit is in onzen tekst niet duidelijk, In de andere omwerking is het Karxu , in den grond- 

 tekst Gatotkutj^; zie A>. aa7it. 



