ZE VEN-EN -DERTIGSTE ZANG. 



103 



lende steengevaarten (1), geven zij zich aan blinde wanhoop (?) over. 't Was 

 den Pandawa's nog in 't geheugen, hoe GATOTKaTja den dood ontvangen 



16. had van SoERja's zoon. * Daarom stuiven zij verstrooid uiteen: slechts de 

 bevelhebbers blijven over, en de edelen, door hunne troepen verlaten , die van 

 vrees bevangen zijn door den woedenden aanval van Awangga's Vorst, door 

 zijne snelheid, zijn' moed en zijne wondermagt. 



17. * Met telkens onstuimiger woestheid slaat hij verdelgend in 't rond, in 

 vreeselijke woede ontstoken. Als duizend wilde stieren woedt hij in toome- 

 looze drift, verbitterd, met gramstorig gelaat en dreigende blikken. Al, wat 



18. hem tegenkomt, ligt geveld, of wijkt weerloos uiteen. * Door zijn' heftigen 

 aanval is de Arda-tjandra vernield. Zoo gaat Karno, in den strijd te werk, 

 als zou hij de aarde verdelgen: zij schijnt hare vernietiging nabij. De vijand 

 wordt verpletterd en overreden door den wild golven den wagen, die stootend 

 heen en weer geslingerd wordt. 



19. * Nar end ra IvResNa geeft een' wenk, die verstaan wordt door Pr a boe 

 JoEDisTiRa. Terstond ratelt zijn wagen, en hij dringt met alle kracht naar 



20. 't midden door. Dreunend komen de hoofden , de edelen en vorsten * tot 

 gezamenlijke tegen weer op; vernielend is de werking hunner wapenen. On- 

 vermoeid lost PARTa zijne pijlen, en DResTa-DYOEMNa, NAKOELa en SADÉwa, 

 driftig strijdend, met Satyaki tegader. De vlugtende benden keeren terug. 



21. *In toorn ontstoken, vaart WReKODaRa ten strijde; hij zwaait de knods om 

 zich heen, en, schreeuwend met overmoedig gebaar, valt hij met dolle Avoest- 

 heid aan. Ar ja Satyaki volgt zijn voorbeeld, en dringt hevig strijdend 

 naar 't midden door, zonder adder zich om te zien. 



(1) In verband met het voorafgaande, in 14, s, schijnt hier met de » steengevaarten" slechts eeno 

 figuurlijke voorstelling van de aanvallende benden bedoeld te zijn, even als in 't Kw.rzie Kr. aant. 

 bij 15, 2. Elders vindt men evenwel in eigenlijken zin melding gemaakt van herrjpijlen, als een fabel- 

 achtig werptuig, dat zich in bergen of groote steenklompen ontwikkelt: zie b. v. XXXVIII, 5. 



