124 



BrItI- JOEDA. 



VIJF-EN-VEEETIGSTE ZANG, 



DANDAN G GOELA. 



1. DiwANKaRa verbleekt en taant van droefheid (1), en schijnt den doode 

 te kussen, die, beroofd van bevalligheid, daar nederligt, het gelaat verslapt 

 en bleek, de aderen verstijfd (2), het ligchaam badend in bloed, en geheel 

 met de kleur des bloeds overtogen. Van den hemel straalt een roode weer- 

 schijn, de gansche aarde schijnt met bloed overdekt, als of zij deelde in 't 



2. lot van den gesneuvelde. * De bergen en de zee schijnen hem te b e we en en; 

 de wolken dalen in menigte omlaag, en storten een' zachten regen uit. Licht- 

 glansen en vuurbollen omringen (den doode), weêrlicht en bliksem schij- 

 nen de aandacht op hem te vestigen. Zwermend stijgen de bijen in "'t lucht- 

 ruim omhoog, den regen van bloemen te gemoet, die liefelijke geuren in 't 



3. rond spreidt, en 't gansche strijdperk overdekt. * Een hevig onweer verheft 

 zich alom, en de stemmen der djaAvata's weergalmen door 't luchtruim. 



De Korawa-benden Avaren in hunne vlugt een brandend woud gelijk; 

 DANANDjaja was 't vuur (dat hen verteerde). Zoolang zij in den krijg het 

 onderspit dolven, hadden zij nog niet met zulk eene vertwijfeling als thans 

 gevlugt. De vervolging der Pandawa's hield op aan de grenzen der stad. 



4. * Ware de God Rawi (3) niet ondergegaan, waarschijnlijk zou thans het rijk 

 van Astina gevallen zijn; zoo groot een schrik had het krijgsvolk bevangen. 



(1) Dichterlijke voorstelling van den ondergang der zon. 



(2) De woorden taiQi^»^i^i> zijn in de vertaling omgezet. Naauwkeuriger zou zijn, indien men 



zich zoo uitdrukken kon: «het gelaat was verslapt (van huid en spieren), verstijfd (van bloed) en 

 » bleek." — Omtrent de wanluidende herhaling van 't woord bloed geldt hier dezelfde opmerkiDg als 

 boven, bij XXXIV, 2. 



(3) De Zon. 



