ACHT-EN-VEERÏIGSTE ZANG. 141 



//zien uwer lonken, zoo is ook de bij bekommerd, en als in 't hart (^ewond. 



19. //*Het pinang-blad {?), dat ontluiken wilde, sluit zich weder bij 't zien 

 //uwer dijen, die blinken als 't Avecrlicht (1). Het jonge loof van den sokti- 



20. //boom verwelkt bij 't zien van uwe ontbloote lendenen. -•-• Zwaar ter neer 

 //gedrukt hangen de slingerranken van den ga do eng, en kronkelen en 

 //verwringen zich bij 't aanschouwen uwer bevallige houding (2). Ja zelfs de 

 // afvallende ivoornoot (3) haast zich eene schuilplaats te zoeken in kloven en 



21. //ravijnen: * beschaamd door 't aanschouwen uwer borsten, vliedt de ivoor- 

 //noot. Wat zou 't zijn, indien zij alles zag! Alleen de rand, zaam<ye- 

 // drukt en verdrongen door den borstdoek , maakt reeds het nootje beschaamd. 

 //*Gij wordt aangezien voor de maan in een vrouwekleed (4), zuster, dewijl 

 // uwe lonken schitteren als het licht der maan !" 



Zoo zong Koning Salju, en de taal der liefkozing vloeide van zijne lij)pen. 



22. // 



NEGEN-EN-VEEETIGSTE ZANG. 



M I D J I L. 



1. //Wat is toch de oorzaak van uw misnoegen^ pronkjuweel der wereld? 



//Helaas, helaas, hoe laat gij uw' dienaar boeten! Uit afkeer van hem aan 



(1) Eig. !) als de bliksem," wat evenwel in 't HoU. te zonderling luiden zou. Het is in 't Jav. 

 een gcAvoon beeld van 't plotseling ontblooten van de huid. Zie bv. LVIII, 10, i. 



(2) Jav. sidoewa: zekere wijze van zitten, leunende op de uitgestrekte liand. De vergelijking 

 zinspeelt waarschijnlijk op de sierlijke buiging van 't ligchaam , en inzonderheid van den arm , die 

 bij de Javanen eene ongemeene buigzaamheid heeft, zoodat bij het uitstrekken van den arm of het 

 leunen op de hand de elleboog geheel binnenwaarts doorbiiigt. 



(3) Jav. tjënkir gading, eene soort van kokosnoot, wier matige grootte, gedaante en lichtgele 

 kleur voor den Javaan het ideaal van eene schoone vrouweborst vertegeuAvoordigt. 



(4) D. i. de maan in de gedaante van eene vrouw; eene schoonheid als die van de maan, door 

 eene vrouw ten toon gespreid. De maan is namelijk in Jav. poëzij een gewoon beeld van mensche- 

 lijke schoonheid. Zie de aanteekening op Djuja Lënkura, in de Bijdragen tot de taal-, land- 

 en volhenlamde van N. /., Deel I, blz. 51, Vgl. echter ook Kw. in Kr. aant.hï] 22, i-k. Het schijnt 

 daaruit te blijken, dat de uitdrukking van onzen omAverker uit misverstand ontstaan is; en 't is 

 niet onwaarschijnlijk, dat de plaats van Djuja Lënkiïra weder hieraan ontleend is. 



