150 



brata-joeda. 



nog steeds op zijn' arm. rust. Hij schroomt dien terug te trekken, uit vrees 

 van zijne vrouw in den slaap te verschrikken. Indien zij wakker wierd, zou zij 

 noodkreten aanheffen, en 't zou hem niet mogelijk zijn, ten oorlog uit te trek- 



4. ken. Zij zou hem in de armen klemmen, * en schreijen om mede te gaan 

 in den oorlog. De Vorst trekt dus zachtkens zijn' arm terug; allengs haalt 

 hij hem naar zich toe, en gaat al langzaam en behoedzaam voort. Ten laatste 

 is de arm er tusschen uitgetogen; maar nog blijft de gordel (1) over, waarop 

 de schoone ligt. Aanstonds snijdt hij dien met den kris omzigtig door. 



5. * Het kleed is afgesneden; sésanja rawaja, dat wil zeggen: het over- 

 schot hangt rafelend neer. Maar spoedig schikt hij het in orde, zoodat de 

 snede niet zigtbaar is. Ahrët naréndra moe ra, dat is: langzaam gaat 



6. hij heen; waloe-waloe balingoeh salanka-lanka, * dat is : als willens 

 om terug te keeren, ziet hij bij iedere schrede om. Schoorvoetend nadert 

 hij (?) met wee in 't hart, als ware 't aan stukken gesneden. Hij keert te- 

 rug, om een' brief te schrijven, een geschrift van klagende minnesmart : //Mij- 

 //ne gebiedster, ik ga heen: wees in mijn afzijn niet bedroefd!" Zoo schrijft 



7. de Vorst van Mandraka, * en legt den brief naast de slapende neder. 

 Voorts neemt hij een' ring van zijn' pink, en steekt hem aan den ringvinger 

 van zijne vrouw. Zijne eigene sirih- pruim geeft hij haar in de hand (2), 

 en legt nog nevens haar eene gouden pop, die hij behendig tusschen hare 



8. borsten plaatst, en er tegen laat leunen, als om te zuigen. * De Vorst van 

 Mandraka belast de gouden pop met zijn' afscheidsgroet: //Zeg aan 

 //uwe moeder," sprak hij: ////Moeder, vader is ten oorlog gegaan !" " De Vorst 

 was diep ontroerd en ter neder gedrukt, en stortte een' vloed van tranen, als 

 hij zijne gade aanzag, schooner dan ooit, en dubbel aanminnig, onder de 



9. stralen van 't lamplicht, dat haar van links en regts bescheen. * Welligt 

 zou Koning SALja bij den aanblik zijner vrouw van den strijd hebben afge- 

 zien, ware 't niet, dat hij een vorst was, en zijn woord gegeven had. Hij 

 had een' afschrik van terag te komen op de afgelegde belofte. 



Bekorten wij (de beschrijving van) 's Vorsten gedrag. Hij zamelt de af- 



10. gevallene bloemen van zijne gade bijeen, '^schikt haar verwarde hoofdhaar in 



orde, herstelt de wrong, en steekt er den mënoer en mëlati, tjampa- 



(1) In 't Ktv. heet het een kleed ^ even als in pd. 5 van onzen tekst. 



(2) Vgl. de noot bij XXXIV, 3. 



