164 



BRaTA- JOEDA. 



ging ( I ) , was , dat het een vereischte is voor haar , die den gemaal in den 



3. dood wil volgen, oiu werkelijk het ontzielde ligchaam te aanschouwen * van 

 hem, wien zij zich ten offer wijdt: zij mag zich niet vergenoegen met het 

 berigt (van zijn' dood) (2). Immers bestond er reeds een voorbeeld (ten be- 

 wijze), dat eene vrouw, om voor haar' man te sterven, zijn lijk behoort 

 te zien, (te weten) TjiTRavvATi, voorheen de gemalin van AuDJOENa SasRa, 



4. * den Vorst van Mahispati, die in haar zelfofier faalde, doordien zij zich 

 op het enkel berigt verliet {^). Het is daarom, dat allen, die na haar ko- 

 men, slechts met den doode vóór zich den dood der weduwen mogen sterven. 



5. Volgen wij thans de Vorstin van Mandraka op haar' togt. * Zij had 

 ééne dienstmaagd met zich, die van hare meesteres niet scheiden kon: E m- 

 ban (4) Soegandi was haar naam. — De edele vrouw (SATYavvATi) steeg op 

 den wagen van groene juweelen, en spoedde zich, om ras den doode te aan- 

 schouwen, en de plaats te vinden, waar Koning SALja lag. 



6. ^'' Bijna had zij 't strijdperk bereikt: reeds was de zoom van 't Koeroe- 



(1) Namelijk, dat zij liem eerst op het slagveld ging zoeken, instede van zich tei'stond te huis 

 het leven te benemen. De zin laat zich echter ook anders opvatten, door vs, 5 met het vorio-e te 

 verbinden: "daarom volgde zij haar' man in den dood," en dan met V3. e een' nieuwen zin te begin- 

 nen: iiHet is een vereischte, enz." In dien geest vertaalt O; doch de eerste opvatting Avordt door 

 D, E bevestigd: zie ZV'. aant. bij 2,5 — 4,5. 



(2) Deze uitweiding, zoowel als de volgende aanhaling, is een invoegsel van den omwerker, zon- 

 der grond in 't K\v. Intusschen was 't ook in oud Indië gebruikelijk, dat de weduwe, die zich voor 

 haar' man wilde offeren, op dezelfde houtmijt met hem verbrand werd. Volgens sommigen was dit 

 zelfs een stellig vereischte, en werd het daarom ongeoorloofd geacht, dat de weduwe zich het 

 leven benam, Avanneer haar man buitenslands gestorven was. Door anderen werd daarentegen in 

 zoodanig geval nog meer dan gewone verdienste aan 't offer gehecht; en in latere tijden Averd het 

 gebruikelijk, dat de AveduAve zich alsdan met een kleedingstuk van haar' man verbranden liet. V. 

 BoHLEN^ I, 296, 298. 



(3) Dit voorval wordt in 't gedicht Ardjoenj" Süsru aldus verhaald. Terwijl de Vorst van dien 

 naam in oorlog Avas met 'Rxvrii^u., den Reuzenvorst van Ngalönka, IcAvam een der vijanden, on- 

 der eene valsche gedaante, te Mahispati, en bragt Tjitküavati het leugenachtig berigt, dat haar 

 man gesneuveld, en de overAvinnaar in aantogt Avas. Uit vrees van dezen in handen te vallen, 

 doorstak ze zich met haai"' dolk, en achthonderd dienstmaagden volgden haar voorbeeld. Zij wer- 

 den evenAvel allen door Ardjoenü SÜsru, die kort daarop zegevierend terugkAvam, met een Avonder- 

 dadig Avater in 't leven teruggeroepen. B, J", W. bldz. 183 — 4. 



(4) Voedster, kindei'meid, vertrouwde dienstmaagd. — Soega^^di heet anders ook SoEGAXDiKiï. 



