166 



BRATA-JOEDA. 



en den wagen overdekt, beschut haar voor de hette der zon. Verkwikkend 

 rustte daar de Vorstin van Mandraka. 

 13. Na eene wijle toevens gaat ze weder op weg, over de lijken tredende. * Met 

 gezwollen voeten gaan beiden, SATYawATi en SoEOANDiKa, al wankelend voort, 

 telkens zakkend in de lijken, stootend tegen afgebrokene kinnebakken , tegen 

 schedels en gouden hoofdsiersels , die boven drijven. 



ZEVEN-EN-VIJFTIGSTE ZANG. 



MAS KOEMAMBANG. 



1. Terwijl Dèwi SATYawATi haar' weg vervolgt, wordt de reuk des bloeds 

 en de walgelijke pestlucht der ontbonden lijken als een (liefelijke) geur door 



2. haar ingeademd, * Klagend smeekt zij den ganschen weg over : //Ach, Heer, 

 //laat mij niet alleen, om vóór mij op te stijgen in de gewesten van Ari- 



3. //loka! * Wacht mij afin den Boekoer Pangarib-arib (1), (op den 

 //weg) ten hemel, op de brug O gal- ag il (2)! Hoor mij, Heer, Vorst van 

 //Mandraka!" 



4. * Raven zaten krassend op de lijken der olifanten , en de edele SATYawATi 



5. meende stemmen te hooren, die haar aanspoorden tot spoed. * Het aanhou- 

 dend gekrijsch der raven, slepend en gerekt, klonk Dèwi SATYawATi in de 



6. ooren als de stem van Koning SALja (3), die haar toeriep : *// Haast u, haast u. 



(1) Zoo men zegt, een gebouw aan den ingang des hemels. 



(2) De geraarlijke brug, die naar het doodenrijk voert, en onder 't gaan heen en weer slingert 

 of schommelt, zoo als de naam aanduidt. 



(3) Men zou hierin iets belagchelijks kunnen vinden , of althans eene weinig vleijende lofspraak 

 op SALjas stem, als of deze met ravengekras wierd gelijk gesteld; maar de zamenhang bewijst ge- 

 noegzaam , dat het geheel anders bedoeld is, en, in vereeniging met de voorafgaande^beelden , te ken- 

 nen geeft, hoe al de akeligheden van 't slagveld door SAxrawATi's overspannen zinnen als iets liefe- 

 lijks worden opgevat. Dezelfde voorstelling vindt men boven, in XXXIII, 23. 



