172 



BRATA-JOEDA, 



len dooreen, vurige glansen vermengen zich met bliksem en weêrlicht, en een 



10. zachte regen strooit bloemen in 't rond. * Tegelijk met het ontblooten der dij 

 flikkert de bliksem (1). 



De vrouw Soeg-andi, ziende, dat hare meesteres het levenseinde bereikt 

 heeft (roept jammerend uit): // Ach, helaas, mijne ^ebiedster!" Tegelijk trekt zij 

 haar' dolk (2), en stort er zich zonder dralen met den boezem in, dat de borst 

 doorboord wordt. — Zoo stierf de dienstmaagd Soegandi, als een vrijwillig offer 

 voor hare meesteres SATYawATi. Deze was dus van hare bediende verzeld (3). 



11. * Dit is het onwraakbaar berigt van de Brata-joeda. Het mag niet Avor- 

 den betwijfeld. Aldus moet het worden aangenomen. Zoo luidt het verhaal 

 van den aiouden ontwerper der geschiedenis, genaamd Empoe Scdah. Vol- 

 gens 't algemeen gevoelen (4) mag de dichter thans niets daarbij voegen, 

 veeleer een weinig bekorten (5), uit vrees van door de menigte te worden ge- 



12. gispt, "^ en beschuldigd van valsche verzinsels te hebben ingelascht. 



(1) O: "de ontbloote dijen waren gelijk aan den bliksem." Dit schijnt minder juist; want 

 itm -Vjj (TL» iKT^ beteekent niet "gelijk aan", maar «tegelijk met". Evenwel ligt die vergelijking hier voorze- 

 ker wel opo'esloten in de bedoeling van den tekst, en 't is als of er stond: » het ontblooten der 

 «dijen werd beantwoord door den bliksem." (Vgl. de noot bij XL VIII, 19.) Maar ook dit komt 

 hier slecht te pas; en de grondtekst, waaruit deze plaats ontstaan is, schijnt een' anderen zin te 

 hebben, die mij evenwel niet duidelijk is: zie Kr. aant. bij 9, s — 10, i. 



(2) In 't IvAV. trekt zij den dolk itit het ligchaam van hare meesteres. Zoo kan men het des 

 noods ook in de omwerking verstaan, maar 't schijnt hier veeleer, dat zij haar' eigen dolk trekt. 



(3) Dit schijnt eene eigene opmerking of overdenking van den om werker te zijn, en daarop zal 

 dan de vol^-ende uitweiding over het onwraakbaar gezag van den dichter der B. J. Kiv. betrekking 

 hebben. Er moet dan voor den omwerker iets zeer bevreemdends of opmerkelijks gelegen zijn 

 in de omstandigheid, dat Satyhwati met hare bediende ten hemel ging. Dit is toch evenwel zoo 

 vreemd niet aan de gewone voorstellingen der Indische en Javaansche fabelleer? Wat anders tot 

 zijne beschouwingen aanleiding mag gegeven hebben, kan ik niet gissen, In ieder geval weten wij, wat wij 

 te denken hebben van de stipte getrouv;heid aan den grondtekst, waarop hij zich zooveel laat voorstaan! 



(4) O verbindt deze woorden (vs. 7) met het voorgaande, in den zin van: «die algemeen geloofd 

 «wordt," en begint dan met de volgende woorden (vs. s) een nieuwen zin: «Hij, die deze verzen 

 «maakt, mag enz." Dit geeft een' goeden zamenhang, maar schijnt minder overeen te komen met 

 het doorgaand gebruik van uitdrukkingen als amfo^ ^luh^o^/j of '^'^'^^'-'jj'^CA^ '^^ ^^ beteekenis van 

 wat zoo behoort, wat het algemeen gebruik, de oi^enbare meening voorschrijft. 



(5) O omgekeerd: «noch iets daarvan weglaten." Ik durf niet beslissen, welke opvatting de ware is. 



\ 



