EEN-EN-ZESTIGSTE ZANG. 185 



(want) zijne tanden waren uitgevallen en zijne lippen gescheurd. Allerjam- 

 merlijkst was zijn toestand. Zijne kaken en neus Avaren geheel verbrijzeld, 

 en zijn hoofd vol wonden. 



AVfiëKODaRa, door drift vervoerd, wilde hem met de knods tot gruis slaan; 

 21. maar de Vorst van Dwarawati * hield hem tegen: //Niet meer geslao-en! 

 //laat hem nu met rust: hij zal toch wel sterven!" 



Terstond wordt op de bekkens geslagen , ten teeken voor den aftogt der 

 troepen. Al de Vorsten, edelen en hoofden zijn op hunne wagens geste- 

 gen. DoERJODaNa blijft aan zijne ellende overgelaten. 



TWEE-EN-ZESTIGSTE ZANG. 



ASM ARA-DAN A. 



1. Onder den aftogt der Vorsten Averd eene stem gehoord: het was Doer- 

 jODaNa, die sprak: //Ik sterf niet, tenzij ik den voet gezet hebbe op het 



2. //hoofd der Pandawa's en van al hunne kinderen en kindskinderen :* dat 

 //zij de vv^eg, waarop ik terugkeer naar den hemel! In hun bloed zal ik mij 

 //het aangezigt wasschen (1)." — De reden, dat Vorst DoERJonaNa zich aldus 

 hooren liet, was, dat WRëKonaRa niet had opgehouden, hem op het hoofd 



3. te trappen en te schoppen , * zonder zich aan zijne klagten te storen. Zijn 

 gelaat was dik opgezwollen en verminkt, zijn hoofd vertrapt en de hersens 

 er uit gestort, zijn geheele lijf vertreden; zijn hoofd verdraaid en door aan- 

 houdend stampen gekneusd; voorover liggende, was hij over den grond ge- 



(1) Die voorspelliog of die vloek blijft, voor zooveel wij weten, onvervuld, en heeft daardoor 

 iets raadselachtigs en verdachts, dat welligt grond geeft tot de onderstelling, dat de oorspronkelij- 

 ke zin van SoEJODÜ^ïas woorden of de oorspronkelijke loop der volgende gebeurtenissen van de 

 voorstelling in onzen tekst verschilt. Zoo als de zaak hier verhaald wordt, moet men vragen, 

 •vvat die ijdele bedreiging te beteekenen heeft, Avaaraan nogtans door KrSsn-u zooveel gewigt wordt 

 gehecht. Intusschen verdient het welligt opmerking, dat de werkelijke dood van Soejodhkü ner- 

 gens uitdrukkelijk vermeld wordt. Zie verder Kr. aant. bij 1, 2 — 2, :. 



24 



