186 BRATA-JOEDA. 



4. sleurd. * Lang had het geduurd, en, ware er niet iemand tusschen beiden 

 gekomen, er zou gewis geen eind aan geweest zijn, eer hij met de knods 

 vermorseld was. — De krijgsknechten derhalve , die 't hoorden , waren beducht, 

 om het over te brengen, want het waren uiterst vermetele woorden. Maar 



5. de groote Koning KRësNa * had duidelijk gehoord, wat SoEjoDaNa zeide, en 

 het wekte onrust in 't gemoed van Vorst PADMa-Nasa (1). 



In de kwartieren aangekomen, verheft het krijgsvolk zijne luidruchtige stem- 



6. men , en geeft zich over aan allerlei vreugdebedrij f. * Als (2) lieden , die pas 

 uit den oorlog terugkomen, na de vernieling en nederlaag des vijands, ge- 

 ven zij op alle wijzen hunne blijdschap lucht, en vieren haar den vrijen teu- 



7. gel. In elk kamp , in 't kwartier van elk der legerhoofden , '* weergalmt het 

 geruisch der muziek. Al, wat men begeeren kan^ is in overvloed voorhanden: 

 niets komt te kort, goud, juweelen noch uitgezochte spijzen. Allen zijn 

 vrij van zorg. In 't Noorden en 't Zuiden verheft zich 't gejuich, uit Oost en 



8. AVest wordt het beantwoord. * Onder het drinken geven sommige hoofden zich 

 aan de uitbundigste vrolijkheid over, en spreken met hunne makkers over de 

 gesneuvelde vijanden, die zij herdenken te midden van 't vermaak. 



9. Vorst PADMa-NaBa alleen is in droefheid verzonken. * De gedachte aan den 

 uitroep van DoERJonaNa vervult zijn gemoed met angst en toenemende be- 

 zorgdheid. Vorst KResNa neemt de vijf Pandawa's met zich, en doorkruist 



10. de bosschen, * langs deranden van ravijnen, stroomen en bergen. Zoo doolt hij 

 des nachts door afgelegene oorden rond. De bedoeling van Koning KRësNa 

 was, in zijne heimelijke bezorgdheid over de woorden van SoEJODaNa, dat de 

 Pandawa's niets mogten vernemen van 't geen DoERjonaNa gesproken had (3). 



(1) Een bijnaam den God WisxOE en van Keösnu als zijne incarnatie. 



(2) Eig. naar den aard, de gewoonte van . . . , zooals zich verwachten laat van.... 



(3) Indien dit Averkelijk de zin der tekstwoorden is — en ik zie geene kans , om ze anders uit te 

 leggen — , schijnt het verband tusschen 't opgegeven doel en het middel, dat er toe dienen moet, 

 zeer gebrekkig, inzonderheid met het oog op hetgeen in den volgenden volzin van KRëSNtï's ge- 

 woonte gezegd wordt. Moet die gewoonte geacht worden, reeds vóór de laatst verhaalde gebeur- 

 tenissen te hebben bestaan, waarom dan aan den togt in dezen nacht eene bijzondere reden toege- 

 schreven? Is het daarentegen eene gewoonte, die nu eerst, na Soejodhxh's val, en tot het gezegde 

 einde, werd aangenomen? Dit laat zich nog moeijelijker met het voorgewende doel en met denver- 

 deren loop der geschiedenis overeenbrergen. Of heeft misschien de gewoonte alleen op Knës^^a be- 

 trekking, en was 't alleen voor dezen nacht, dat hij de Pandawa's mede nam? Deze opvatting 



