VIJF-EN-ZESTIGSTE ZANG. 193 



Tëgal Koe roe, genaderd: daar vertoont zich een lage pin ang -boom in 

 bloei: dat vermeerdert de onrust van Dwarawati's Vorst (1), maar hij 



4. verklaart er zich niet over. — * Op het Koeroe-veld wemelt het van reu- 

 zen, die lijken op de schouders wegdragen; maar zoodra zij door de groote 

 mannen gezien worden, nemen de reuzen , die lijken weghaalden , in overhaas- 

 ting de vlugt; zij zijn verdwenen, en niet één blijft er over. 



Vervolgens komen hun mantri's te gemoet, die als boden zijn afgezon- 

 den. Zij spreken, met gevouwen handen, terwijl zij bukkend vóór den Vorst 



5. van Dwarawati naderen: //Heer, wij berigten u onheil. * SwaTaMti heeft 

 // in den nacht eene groote verwoesting aangerigt. Hij heeft de nachtkwar- 

 // tieren verraderlijk overrompeld, en eene menigte volks verdelgd. Wij zijn 

 //bij nacht verrast; de onverhoedsche aanval heeft allen verbijsterd. Edelen 

 // en hoofden wisten uit onsteltenis geene orde te houden. Uw zoon PaNTja- 

 //waLa, DResTa-DYOEMNa en Sikandi zijn omgekomen, ter neer geveld 



C. //door AswaTaMa. * Al de verslagenen waren dus krëtarta prawira 

 //rota;" — krëtarta beteekent: volmaakt in krijgsdeugd; rota: woest en 

 standvastig; inderdaad de edele PaNTja-waLa en DRësTa-DYOEMNa waren alleszins 

 krëtarta; op Sikandi is het woord krëtarta mede toepasselijk; derhalve op 

 al degenen, die gesneuveld waren door overrompeling in den slaap (2). — 



7. * // (Eerst) bij 't naderen van den morgen heeft SwaTMia zich verwijderd." 



Toen de groote mannen dit hoorden , voelde Vorst KRësNa zijn hart be- 

 zwijken, op 't wreedst gegriefd; JoEDisTiRa kon niet spreken, en bedwong den 

 stroom zijner tranen (?); WRëKODaRa stond verstomd; ARDJOENa was in diepen 

 rouw verzonken; NAKOELa en SADÉwa weenden. 



8. Zij verhaastten hunne schreden, * en bereikten de legerplaats. Zij weer- 

 galmde van geschrei. Luid jammerde Dèwi Koenti, en allen gaven zich 

 aan de uitbundigste droefheid over. Dèwi Dropadi hield niet op, haar' ge- 

 sneuvelden zoon weeklagend aan te roepen: //Ach, mijn heer en zoon! Pax- 

 // Tja-waLa, mijn geliefde, moest gij dan zóó weerloos (3) sterven! In de hette 



(1) Waarschijnlijk is 't onheilspellende gelegen in den ontijdigen bloei van den nog niet volwassen' 

 boom; maar in den grondtekst schijnt toch iets anders bedoeld te zijn, ^va,b mij evenwel niet dui- 

 delijk is: zie Kr. ciant. bij 2, 5 — 3. 



(2) O, voor VS. 9-10: !) de reden, dat zij gesneuveld zijn, is, dat zij in den slaap zijn overval- 

 ))Ien." — Zie echter D, E in Kr. aant. bij vs. 5 — 10- 



(3) Eig. » zonder nut" , hetgeen echter op het vruchtelooze van zijne tegenweer schijnt te zien. 



25 



