ISiEGEN -EN -ZESTIGSTE ZANG. 209 



15. heid {?). *Sabsabmoeksab doem oh, koenëngjwangi wëwahsring 

 ngoeningoenang angarang, sring amëgat sili manglaré — : sab- 

 sabbeteekent minneroovers (1),— doemoh: waren verre;— 'inoeksab: ver- 

 dwenen; koene ng woewali: te grooter werd hun hartstogt, die geene be- 

 vrediging vond, en zijn doel niet bereikte: velen werden doorstoken in 't streven 



16. naar arglistig mingenot. * Er werd niet meer gezondigd, dan met vrouwen al- 

 leen; twist en krakeel bestond niet meer; het rijk genoot bestendig den groot- 

 sten voorspoed; men hield op, vijanden op 't oorlogsveld te dooden , uithoof- 

 de der algemeene welvaart. De (tijd der) volkomenheid was aangebroken (?) : 

 door het uitnemendst gedrag werd de hoogste luister bereikt; en boven alle 



17. Vorsten van 't eiland Java blonk de Koning JoEDisTiRa (2) uit. * Marmanja 

 rakëting pipindadi mamandaga moewoehi rarasnja ing adya- 

 dya, d, i. : zoo doende deed hij den luister des rijks toenemen, even als — 

 adyadya mamandaga: eene vrouw, die, reeds schoon zijnde, het nog 

 meer wordt, door blanketsel te gebruiken: zóó was het ook met het rijk van 

 Astina, dat den volmaaktsten bloei genoot. 



18. * De Vorst van Madoera bleef nog den nieuwen Koning bewaken, met 

 de Vorsten van Wirata en Tjampala. Ten laatste namen zij afscheid (3), 

 en al de Vorsten begaven zich naar hunne eigene rijken. Alleen Bat ara KRësNa 

 nog niet : hij keerde eerst later terug , na een' geruimen tijd te Astin a te hebben 



19. vertoefd. * De voorspoed nam toe , sterk wies de bevolking aan , en breidde zich 

 uit naar alle kanten, op het land, op het gebergte: alom heerschte welvaart; vele 



(1) Mianeroof of -diefstal is in Jav. poëzij eene g-ewone uitdrukking voor alle gelieime of niet 

 geheel wettige minnarij , zonder dat er zich noodwendig eenig begrip van schande of grove onzede- 

 lijkheid aan hecht. Zulke onschuldige dieverijen nu waren, gelijk het vervolg zegt, de eenige, die 

 nog plaats hadden, en ook die werden streng vervolgd en menigmaal met den dood geboet. In den 

 grondtekst is van eigenlijken dood geene sprake, maar alleen in overdragtelijken zin van de won- 

 den, door schoone oogen en andere bekoorlijkheden in minnende harten geslagen. 



(2) Men zou hier KRësxü verwachten, op wiens regering het begin der beschrijving, in pd. 13, 

 betrekking had. Maar de geest van den om werker is weer ongevoelig uit Dwïirtïwati naar As- 

 tina verdwaald, zonder dat men bespeuren kan, waar die overgang van denkbeelden bij hem heeft 

 plaats gehad! 



(3) O, voor VS. 3-5: "De Vorsten van Wrt. en Tjmp. hadden reeds lang afscheid genomen." 

 Vgl. D, E in Kr. aant. 



27 



