ALPH. REGISTER V. EIGENNAMEN ehz. 



257 



een jongere broeder van Sakoeni, B.J.^Q^ 

 14—27, 2; Kw. ald.: Saraba {garabha?) 

 e n Satatjandra {^ ata-?). 



Saradwat, Ind. ^a-, de onderstelde vader van 

 Krëpa en Krëpa, Inl. § 17. 



Sarajoe , Ind. -j o ê , een tak van de rivier 

 Gang ga, Inl. § 1. 



SaRH-MARGa, een der KK. , D, E, Kw. Krt. ^O^ 

 8, 2—3; RW. 93. [Skr. qara of sara, 

 pijl; mar ga, weg.] 



SaRii-SOEDiRGu? als voren , RW. 79;£. ƒ. 20, 

 7, 6 (anderen ; SOERa-) ; Kio. niet. 



Sarasivati , Ind. - f « (van s ar aswat , saprijk; 

 bevallig), P. de gemalin van B r a h m a , 

 de Godin van welsprekendheid en schoone 

 kunsten, Kw. Krt. 50, 10, 5— 11, 5; — vgl. Jv. 

 Earasati. 



IP. eene heilige rivier, een tak van den 

 boven-Indus, Inl. § 44, 63 (IX), 75. 



sara-talpa, Skr. ?a-, bed van pijlen: de 

 met pijlen bedekte plek gronds, waarop Bis- 

 ma viel en stierf, Inl. § 63, 66; Kw. Krt. 

 17, 10—5 ; Vrb. ald. 



SARATi-MaXTRa, Jv., een reus, de patih van 

 Kangsu, Inl. n. 48. 



Sarotama (Skr. garottama, uitmuntende 

 p ij 1) , een werptuig van Ardjoena, GR. , 

 B. J. 24, 22; 25, i;Kw. (buiten Krt.) 13, 1, 2, 

 en Krt. 24, 22, 3—7 ; op beide plaatsen in L, N 

 eenvoudig naar de oorspronkelijke Skr. betee- 

 kenis verklaard , zonder dat mij van elders 

 blijkt, op welken grond het in de Jav. mythen 

 als eigennaam van een bijzonder wapen is 

 opgenomen. Als zoodanig komt het ook in de 

 ]Jc. voor, en wel aanvankelijk (LJc. II, Bramana 

 Bramani) in 't bezit van Bramani, den 

 zoon van den God B r a m a , door wien 

 (Bramani) het, met nog twee andere god- 

 delijke wapenen , Ar ja Sënkali enRoda 

 D ë d a 11 , naar Ata s-a n g i n werd overge- 



bragt. Later (Lk. XIX, Koembajana) vindt 

 men alle drie in 't bezit van Dr o na, die ze 

 naar Java meêbragt , en de twee laatstgenoem- 

 de aan Ardjoena ten geschenke gaf, waarbij 

 de Sarotama denkelijk mede genoemd had 

 moeten zijn , maar bij vergissing overgeslagen is. 



Sarwaga (d. 1. die door delucht-of naar 

 den hemel gaat?), Ind., de zoon van Bi- 

 ma bij Balandara, Inl. § 33. 



SASiïXKa , de M a a n , of de M a a n g o d , B. J. 

 22, 3, 2, 16, 4; Kiv. Krt. 5, 9, i-2 ; 22, 16, 4. 

 [Ind. gagdnka, id.; eig. den haas ten 

 teeken voerend, met zinspeling op het 

 beeld van een' haas , dat de Hindoe in de maan- 

 vlekken meent te zien]. 



SASi-iciRitxa of Wësi Adji, Jv. , een zoon van 

 Gatotkatjaen Prëgiwa, Inl. n. n. [Skr. 

 gaci-kirana, straal van 't maanlicht.] 



Sata-djit, P. Ind. ^ a- (d. i. overwinnaar 

 van honderd vijanden?), een Vorst der 

 Jadawa's, Lil. n. 89. 



11°. Jv. , de vader van S a t y a k 1 ? ib.; 

 N, Krt. 15, 9, 3-10 (SëTADjiT-sOETa voor Sa- 

 t y a k 1) ; — volgens anderen S a t y a-d jit, q. v. 



Sataxika, Ind. ^atdnika (d. 1. met honderd 

 heiren?), de zoon van Dr au pa dl bij 

 N a k o e 1 a , Inl. n. 59 ; Ktv. Krt. 23, 2, 5—7 ? 



Sata-si'higga , Ind. C at a-g rengga(d.i. de h o n- 

 derdtoppige), een berg , Itil. § 12; — vgl. 

 Sapta-rengga. 



Sata-tjaxdra {Cata-?), een jongere broeder van 

 Sakoeni, Kw. Krt. 26, 14 — 5; — vgl. SaRu- 

 Ba-SaTii. 



Satta: zie 't volgende. 



Satya-bama , Ind. -bhdma (snty a, w a a r- 

 achtlg; blidmd, licht, glan s, enz.), ook 

 Satya (-i?/a, waarachtige, getrouwe), 

 Jv. SATïa-BHMa of SeTJa- , ook -BOMu, eene 

 gemalin van Krësna; Jv. dochter van Sa- 

 tyadjit, den Vorst van Lésan po e ra, 



