6 DE VORMVERANDERINGEN DER MALEISCIIE TAAL. 



kunnen aansluiten. De beteeken-i 8 van hand is alleen in bet derivatum +Asa p a ng- 

 ïïma (44), behandelaar, bewaard gebleven. 



De substanlivale beteekenis van dien vorm is van zeer weinig gebruik ; doch vind 



- o'. 



ik inderdaad in het ra. ». woordenboek van P. P. Roorda van Eysisga , s. v. &J 

 pöênja, ■^Uft^a pem-poenja-i in zijne substaniivale beteekenis van bezitter aangevoerd, 



* • 



en daarbij het volgend citaat uit sOemdatoe'lmoehladjïna: Q^i j}S ^j ^LiL*, een 

 bezitter van twee versleten Ideederen. 



Wanneer van eene accumulatieve afleiding, dïe niet op de lijst voorkomt, iets der 

 vermelding waardige te zeggen is, of het dienstig wordt geacht, alleen maar haar 

 gebruik te constateren , dan zal dit in het woordenboek geschieden , onder den vorm , 

 die het laatst tot grondwoord heeft gediend. Zoo zal men <"Uu«3 peng-a pa-k e n 

 vinden onder fc-j'li&s peng-apa, 44 van <*-J7 apa; ^Ua^J pe m-poauja-ï, onder -Ha* 



p03nja-ï, 4 van ^i pcênja, en onder ^sUs pem-pösnja, 44, van ^s pcênja, 

 ^ii^ kase-ha-ni onder ^.w£ kasë-han, 40. van &»\S kaseh. 



Accumulatieve vormen, die men ook niet in het woordenboek mogt vinden, wor- 

 den zonder moeite als zoodanig erkend, wanneer men zich slechts met de kracht 

 der formatieve elementen eenigzins bekend heeft gemaakt; en alsdan levert hunne 

 beteekenis ook volstrekt geen bezwaar meer op, als welke altijd gegeven is door 

 het laatste grondwoord en het laatste of bepalend affix. 



De gemakkelijkheid, waarmede de maleische taal derivala vormt, is zeer groot, 

 en bij den, tot nog toe geringen, graad van ontwikkeling dier taal, is het ten uiterste 

 moeijelijk te bepalen, hoe ver de vrijheid zich uitstrekt, om van ieder woord , door 

 formatieve elementen, derivala afteleiden. Het taalgebruik en de natuur van het grond- 

 woord komen hierbij in aanmerking. Men moet den geest der taal kennen, om nieuwe 

 derivata te vormen en in gebruik te brengen. 



Verbale vormen van vreemden oorsprong, hoezeer zij eigenlijk van fiexieven aard 

 zijn , en hunne accumulatiën met oorspronkelijke vormen heb ik bij elkander genomen 

 en op de derivala laten volgen, met dezelfde becijfering als deze, doch daarvan af- 

 gescheiden door een kenmerkend opschrift. Ik heb gemeend, daardoor de wetten 

 van homogoneïteit en specificatie op de meest geschikte wijze met elkander te vereenigen. 



Overwegend echter waren voor mij de eischen van specificatie, bij de vraag, of 



