DE VORMVERANDERINGEN DER MALEISCHE TAAL; , 25 



,s C' O** 



terbang, maar «^L be-terbang, zeggen; men zal liever LL&aj b er-b ing ga dan 



cl£«# b e-hing ga gebruiken. 



De elisie is menigvnldiger in het spreken, dan in schrift. 



Verandering der sluitletter . in J. 



Die verandering heeft alleen voorde woorden .^1 (voor .a-M) adjar en Xjö) an- 



i- 

 tara plaats. De J verlaat in die gevallen het praefix, om de beginletter ) van het 



stam- of grondwoord, die uitvalt, te vervangen. 



yaJh be-ladjar, in stede van ja*\ s j> ber-adjar; .UUUj be-lantara, in stede van 

 en naast pj\\ ber-antara. r**hi ber4 adjar, dat men zelfs in goede geschriften 

 vindt, is niet aan te bevelen. 



De phonetische natuur der . in het praefix j> schijnt niet zoo geschikt te zijn, als 

 die der ê in het praefix L* (z. a-)> voor h^ overslepen inde uitspraak van die letter 

 in het stam- of grondwoord, hetzij met of zonder reduplicatie. Die ineensmei ting 

 althans is hier minder hoorbaar, of, als nien liever wil, de scheiding is meer ge- 

 prononceerd. Ook is die ineensmelting bij het eene woord hoorbaarder, dan bij 

 het andere, doch bij eenige weinige woorden, die met T {))) beginnen, zoo sterk, 

 dat sommigen de ., even als de J, geheel van het praefix afscheiden, dat ik echter 

 niet durf aanbevelen. Zulk een woord is bv. ^l] (voor ^H) angin, dat eigenlijk 



^*ji (of u^ijj) ber-angin heeft, maar waarvoor sommigen ^j* b e-r angin zetten. 



o' 



OORSPRONG VAN T > 

 Onbekend. 



V o^ 



KRACHT VAN y m EN BETEEKENIS VAN — j> 



De kracht van het praefix is tweeërlei: flexie f en derivatie f. 



Zijne flexieve kracht, die hier het voorwerp van behandeling is, bestaat daarin, dat 

 het van allerlei verbale stamwoorden, transitieve of intransitieve, primaire of afgelei- 

 de, infinitieven vormt, die een' toestand, waarin het subject zich bevindt {een zijn), 

 een bezig zijn of zich bezig houden met de door het grondwoord beteekendc hande- 

 ling uitdrukken, die zelfs het transitieve handelen van het subject als een' toestand 

 voorstellen, dus het begrip eener voorduring in zich sluiten en daardoor de natuur 



