DE VORMVERANDERINGEN DER MALEISCHE TAAL. 27 



hulp van pronomina en adverbia van tijd, ter vorming van alle verbale verhoudin- 

 gen, die wij uitdrukken door het participium activi met de conjugatie van zijn = het 

 eng. to be . . . ing. 



Voor sommige stamwoorden kan de flexie — ^ ook adverbialiter ( z. 82.) gebruikt 

 worden. 



De aldus ontstaande conjugatie zou men kunnen noemen participiaal-actief. 



ORTHOGSAPHIE. 

 Het praefix J ondergaat, bij zijne aansluiting aan een stamwoord, geene veran- 

 dering, noch brengt die bij het stamwoord te weeg. 



Is de beginletter van het stamwoord eene ï, dan kan men eenvoudig hare hamza 

 ( s ) daarvoor zetten, waaraan ik zelfs de voorkeur geef, als meer analoog aan de 

 orthographie van a. en als meer bewarende de eenheid van den vorm. 

 i"L«/J di-oesahaken, van ^U^ï oesahaken. cf. fo. 



Oorsprong van J. 



Volgens het algemeen gevoelen, is het eene verkorting van dU* djadi, worden. 

 KRACHT VAN J EN BETEEKENIS VAN— J. 



Even als > het actieve, zoo is J het passieve element in het verbum en stelt het 

 subject altijd als lijdend voor. 



De daardoor gevormde flexie staat volkomen gelijk met onzen infinitief passivi. 

 Zij dient ook, om, door middel van pronomina en adverbia van tijd, alle verbale 

 verhoudingen weder te geven, die wij door het participium passivi met worden uit- 

 drukken. Daarbij wordt steeds aan een subject gedacht, dat de handeling op het 

 object uitoefent. Zij kan natuurlijk niet anders gevormd worden, dan van stam- 

 woorden met eene transitieve beteekenis. 



JSy pöêkoel, hel slaan; Jiyj di-pcëkoel, geslagen worden ; ^\ lérïken, het 



abslract denkbeeld van doen hopen (^yU me-larï-ken); jfy^ di-larï-ken, het 



