52 DE VORMVERANDERINGEN DER MALEISCHE TAAL. 



f . — (4.) wü uitdrukken, gebruike men dus, waar ecuige twijfel zou kunnen 

 ontstaan, voor dit laatste de volle vormen. 



2. 



In den toestand van vatbaarheid voor de uitwerking cener door het stam woord 

 uitgedrukte transitieve handeling:. Het duidt hier eenc passieve geschiktheid aan, 

 even als de nederlaudsche suffixen baar en lijk, als te vóór den infinitief (doch 

 niet het gerundium van dien vorm), of als kunnen vóór den infinitief passivi. 



_b ba tja, het lezen; -.UJ t er-ba. tja, leesbaar; te lezen (legilnlis , niet /c^cw- 

 dus); kunnende gelezen worden; ^/uyt» harga-ken, waarderen; ^ILa.j ter-har- 

 g a-k en, waardeerbaar; ie waarderen; o^.d derïta, verduren; dragen; e^o.'J.S' 



ter-derïta, dragelijk; te dragen; \j^ic) a ngk at , opligten; iz^.£PJi t er-a ng kat, 

 vpteligten ; kunnende opgcligt worden ; &s.m s e r g a h , afsnaauwen ; &hj*»j> t e r-s e r- 

 gah, kunnende afgesnanwd worden. 



Deze tweede en bijzondere beteckenis van den vorm — J is welligt uit de eerste 

 te verklaren: wat eene transitieve handeling ondergaan heeft, is er natuurlijk ook 

 vatbaar voor. 



Hierboven is het praefix J met ji vergeleken. Het komt mij voor, dat in het 

 eerste de adjcclieve, in het andere de infuiitieve natuur het overwigt heeft. 



Dit belet niet, de uit den vorm — 'i ontstaande conjugatie, bij analogie, pariici- 

 piaal-passief te noemen. Dat die conjugatie, in 't nedcrlandsch uitgedrukt, veelal 

 van alle passieve elementen ontbloot is, zoo als bv. in ijjvw uy *W«iJ CS*> maka 

 t e r-s e nj oe m-1 ah t öë w a n p oc t e r ï , en de prinses moest glimlaychen , doet aan 

 hare passieve natuur in 't maleisch gecne de minste afbreuk. 



Soms heeft— Jï eene geheel adverbiale (z. 85) beteekenis. 



